Sjouke blikt terug op marathon in Indonesië voor goed doel

LEEUWARDEN - In een vorige editie van RondOm Leeuwarden spraken we met Sjouke Elzinga uit Leeuwarden, die geld inzamelde voor Stichting Compassion en hiervoor een marathon ging lopen in Indonesië. Nu, twee weken later, spreken we met hem over zijn belevenissen: “Ik heb van de mensen daar geleerd om erop te vertrouwen dat er altijd iemand is die om je geeft.”

Jarenlang trainde Sjouke ervoor en nu was het dan echt zover. Hij en vijftig andere Muskatleten stapten eind oktober in het vliegtuig op weg naar Indonesië. Allemaal met het plan om daar, onder zware omstandigheden, een marathon te lopen en hiermee geld in te zamelen voor de lokale bevolking. Aangekomen in Indonesië verbleef de groep eerst op Bali, waar ze een project van Compassion bezochten die zich bezighoudt met stadsarmoede: “Ik was voor vertrek best gefocust op die sportieve prestatie, die marathon. Zelf had ik al eerder echte armoede gezien, dus ik had gedacht dat ik er niet meer van zou schrikken,” geeft Sjouke toe. “Het heeft mij toch wel heel erg geraakt.” Ondanks de armoede valt het Sjouke op hoe gastvrij de mensen zijn: “Ze zijn echt blij om je te zien, dat vond ik heel bijzonder. We hebben het hier ook vaak over gehad. Waarom zijn deze mensen zo blij? Ik denk dat deze mensen ook gewoon maar lachen, omdat ze de pijn willen wegdrukken.” 

Zichtbare armoede

Een dag later vlogen de atleten naar Kupang op West-Timor, een veel armer eiland: “Hier bezochten we ook elke dag projecten en dan kom je op plekken, dat is bijna niet te bevatten. Het water dat ze ons aanbieden konden we niet aannemen. De waterpunt van het dorp was een vieze put met stilstaand regenwater, absoluut niet veilig om te drinken maar zij kunnen niet anders.” Ook de droogte, waardoor hele oogsten mislukten, maakte indruk: “Klimaatverandering heeft veel meer impact op armere gemeenschappen in de wereld.”

Armoede is confronterend zichtbaar op West-Timor, vertelt Sjouke: “Je zit in een luxe hotel met zwembad, alles is goed geregeld, maar als je per ongeluk afdwaalt vind je in de kelder jonge meisjes die hun lichaam verkopen voor geld. Het is voor de lokale bevolking echt overleven in een donkere wereld en er is zo weinig oog voor ze. Ze voelen zich vaak niet gezien en gehoord.” 

Na een week is het tijd voor de marathon: “Dat was echt, echt heel zwaar. Ik heb afgezien en af en toe gedacht; ik stop ermee. Maar ik vond steeds iets nieuws wat mij op de been hield. Ik dacht aan alle kinderen die in dit land in armoede leven, aan mijn eigen kind, mijn vrouw en aan mijzelf. Toen ik de finish bereikte kwam de ontlading en stond daar opeens mijn sponsorkindje.” Sjouke had zijn sponsorkindje, die dankzij zijn financiële steun toegang heeft tot gezond eten en drinken, medische hulp en onderwijs, eerder die week ontmoet: “We hadden al afscheid genomen en had niet verwacht hem weer te zien. Het raakte mij heel erg, dat er iemand voor me was na alle strijd en pijn.” Nu Sjouke weer terug is, hoopt hij betrokken te blijven bij de regio: “De kunst is om oog te blijven houden voor de plekken in de wereld waar problematiek op de loer ligt.”

Meer mogen ontvangen

Sjouke haalde meer dan 10.000 euro op voor projecten in de regio die hij bezocht: “Je komt jezelf ook tegen tijdens zo’n week en heb waardevolle dingen geleerd. Tijdens de reis verraste hun vertrouwen in God mij. Ondanks hun moeilijke situatie weten ze dat God bij hen is. Zelf heb ik ook een moeilijke periode gehad en had soms het gevoel dat God mij in de steek had gelaten. Ik heb van hen geleerd dat je er altijd vanuit mag gaan dat er iemand is die om je geeft. We kwamen daar om iets te komen brengen, maar eigenlijk hebben we zoveel meer ontvangen.”