We willen hier niet zijn, toch zijn we er

Normaal gesproken kan ik mij over van alles boos maken. Handig, als je twee keer in de maand een column moet schrijven. Afgelopen weken maak ik mij echter weinig boos (behalve natuurlijk over die avondklokrellen, maar wie niet?), daarom heb ik besloten mijn column deze keer over een andere boeg te gooien.

Het is zondagochtend als ik mijn auto vakkundig neerzet in het bevroren gras van de natuurbegraafplaats in Nieuwehorne. Het is te vroeg en te koud. Mijn hoofd bonkt nog van de avond ervoor, ik ben ook geen achttien meer. Misschien ook maar goed, want een achttienjarige hoort hier niet te zijn. In ieder geval niet voor de reden waarom ik hier ben.

Links van mij stopt de zwarte Polo van mijn ouders. Mijn zeventienjarige zusje zit achterin. Zij had hier ook niet moeten zijn. Mijn ouders, beide net vijftig jaar, hadden hier ook niet moeten zijn en mijn tweelingbroer, die niet veel later zijn auto rechts naast de mijne zet, had hier evenmin moeten zijn. Eigenlijk hadden we hier allemaal niet moeten zijn. Eigenlijk hadden we hier niet willen zijn.

Toch zijn we er...

Als we allemaal zijn uitgestapt in het knisperende, witte gras en rillend elkaar op anderhalve meter begroeten, kan ik de realiteit even niet verdrukken. We zijn hier om een plekje uit te zoeken voor mijn ouders, voor hen allebei. Van mijn vader wisten we al langer dat hij niet oud zou worden, daar hadden we inmiddels vrede mee gevonden. We hadden altijd gedacht dat we de dood van mijn vader wel aan zouden kunnen, omdat onze moeder, onze rots, er dan nog wel zou zijn. Dat we weliswaar onze vader bizar veel zouden missen, maar dat er altijd nog iemand was om ons op te vangen. Het boerderijtje met de grote tuin voor de hond, waar mijn moeder altijd van droomde, stond al vast in mijn toekomst.

Het ziektebeeld van mijn moeder kwam als donderslag bij heldere hemel en gooide roet in die droom. Alvleesklierkanker. Mensen die het kennen, weten ook hoe dodelijk het is. Hoewel mijn moeder nog wel wordt behandeld en er dus nog hoop is, ziet de toekomst er opeens heel anders uit. Het boerderijtje met een grote tuin veranderde in een graf op de natuurbegraafplaats.

Daar, op de natuurbegraafplaats, is het te stil en te koud. Het is te vroeg en we willen hier niet zijn. Toch stappen we dapper de begraafplaats op en weten we gelijk, dit is de goede plek. Het is weliswaar geen boerderijtje met een grote tuin voor de hond, maar wel een prachtige plek waar we kunnen rouwen als het zover is, maar ook waar we mooie herinneringen kunnen ophalen en kunnen genieten van de kou, de stilte en de vroege ochtendlucht. En de hond mag ook gewoon mee.