‘Dit is het eerste jaar dat ik denk: Ik ben liever hier dan in Friesland’
AlgemeenTOLNE – Voor Maaike Hoekstra uit Drachten was Camping Tolne in Noord-Denemarken lange tijd een vertrouwde vakantiebestemming uit haar jeugd. Ze maakte er veel herinneringen, die ze deelde met haar ouders en later ook met haar man Simon Jan en haar eigen kinderen. In 2021 besloten zij de camping over te nemen en te emigreren. Hun avontuur bracht veel nieuwe ervaringen met zich mee, maar ook de nodige uitdagingen. Want als je emigreert laat je alles achter, behalve jezelf.
Als klein meisje ging Maaike Hoekstra samen met haar ouders bijna elke zomervakantie naar Camping Tolne in het noorden van Denemarken. Een ruime, groene camping met zo’n honderd plaatsen, midden in de natuur, tussen de glooiende heuvels en vlak bij de mooie stranden van Noord-Jutland. Ook later, toen ze getrouwd was met haar man Simon Jan en met hem kinderen kreeg, bezocht ze de camping regelmatig: “Steeds vaker vroeg de toenmalige campingeigenaar aan mijn ouders en aan ons of wij de camping niet wilden overnemen. Een camping runnen, dat vond ik altijd zo’n droom die toch nooit uitkomt. Dat gaat niet gebeuren, dacht ik. Wie gaat er nou emigreren?” Toch bleef het idee terugkeren: “Op een zomerse dag, de coronacrisis was net uitgebroken, zaten we in de tuin en zijn we er toch weer over in gesprek gegaan. Toen hebben we de knoop doorgehakt. We gingen uitzoeken of het mogelijk was om de camping te kopen.”
Foto: eigen beeld.
Een half jaar later waren Simon Jan en Maaike de trotse nieuwe eigenaren van Camping Tolne: “Alles was al per 1 januari ondertekend, maar door omstandigheden konden we pas in maart 2021 echt van start. Het seizoen begint al op 1 april, dus we hadden niet veel tijd om alle voorbereidingen te treffen. Dat was flink aanpoten, ook omdat je nog niet echt weet wat je moet doen. Je hebt nog nooit een camping gerund.” De assistent van de vorige eigenaar hielp Simon Jan en Maaike op weg, maar uiteindelijk moesten ze toch op eigen benen staan: “Dat was ook wel fijn. Je wilt dingen anders doen, afbreken en opnieuw opbouwen, en dat is soms lastig als er nog mensen meedenken die liever vasthouden aan hoe het in het verleden altijd gegaan is.” De eerste zomer was het druk. De coronamaatregelen waren wat versoepeld en veel mensen zochten een camping op: “Het was een goede eerste zomer. Er waren heel veel mensen die een camperbus hadden gekocht en bij ons kwamen kamperen.” Er was geen tijd voor grote projecten, al werd de speeltuin wel aangepakt en plaatsten ze zes glampingtenten. “Na de zomer hebben we een paar hutjes opnieuw ingericht, we hebben de receptie en kiosk veranderd en Simon Jan heeft de foodtruck opgeknapt en uitgebreid. Hij houdt van koken en maakt voor de gasten nu lekkere gerechten.” In 2024 rondden ze hun grootste project af: de complete renovatie van het toiletgebouw.
Foto: eigen beeld.
Heimwee
Broodjes bakken, gasten ontvangen, het terrein onderhouden, de huisjes schoonmaken – Simon Jan, Maaike en haar moeder Gerda, die mede-eigenaar is van de camping, doen alles zelf. Tegelijkertijd verwerken ze de emigratie, die een grote impact heeft op Maaike: “Ik heb heel veel heimwee gehad,” vertelt ze openhartig. “De eerste jaren heb ik enorm spijt gehad. Je denkt dat je weet hoe het gaat voelen om je familie en vrienden te moeten missen, maar je hebt geen idee. Ik wilde liever gisteren naar huis dan vandaag.” Het duurt lang voor ze zich thuis voelt: “Denen zijn heel erg op zichzelf. Je wordt niet zo snel toegelaten, je bent niet snel één van hen. Dan ga je ook wel aan jezelf twijfelen.” Ergens snapt de Friezin dat wel: “Zij wonen al hun hele leven hier en zijn andere culturen niet echt gewend. In dit gebied is het wel heel toeristisch, maar er komen weinig nieuwe bewoners uit het buitenland.”
De drie kinderen van Maaike en Simon Jan wennen snel aan het leven in Denemarken: “Onze oudste was iets ouder dan drie jaar en de middelste anderhalf toen we emigreerden. Dat is eigenlijk de perfecte leeftijd om dit te doen. Ze hebben geen herinneringen meer aan het leven in Nederland en spreken perfect Deens. Onze jongste is zelfs in Denemarken geboren. Ze zijn alle drie al helemaal ingeburgerd.” De kinderen weten niet beter dan dat hun ouders een camping runnen: “In het begin was dat ook voor hen wel even wennen. Ik weet nog goed dat de oudste dacht dat de speeltuin op de camping alleen voor haar was, andere kindjes waren niet welkom. Hoe ouder ze worden, hoe beter ze het begrijpen en hoe leuker ze het ook vinden. In de zomer hebben ze ontelbaar veel vriendjes, ze hebben alle vrijheid, genieten van de natuur en in de winter valt er veel sneeuw. Ze vinden het heerlijk.” Ook haar man Simon Jan voelt zich als een vis in het water: “Hij heeft eigenlijk geen heimwee gehad en voelt zich hier heel fijn. De vrijheid om zelf dingen te bedenken en dat dan uit te voeren, daar geniet hij van.”
Foto: eigen beeld.
Genieten van de mooie dingen
Inmiddels kan ook Maaike zich beter aarden in Denemarken: “Andere emigranten zeiden wel dat het eerste jaar het ergste is. Bij mij duurde dat wat langer. Als je emigreert, laat je eigenlijk alles achter, maar je neemt wél jezelf mee. Dat is confronterend. Je moet jezelf aankijken buiten de context van je familie, je vrienden en je werk. Bovendien maak je veel mee, je leert ook je gezin anders kennen. Het waren best pittige jaren.” Wat Maaike veel helpt, is in therapie gaan: “Ik leerde om meer naar mijn gevoel te luisteren en om beter voor mezelf te zorgen. Ik ben ook rustiger geworden. Daardoor kan ik nu meer genieten van alle mooie dingen hier. Het ging niet vanzelf, maar we hebben toch wel iets goeds neergezet.” Ze is trots op wat ze heeft bereikt: “Het heeft soms even tijd nodig. Dit is het eerste jaar dat ik echt denk: ik ben liever hier dan in Friesland.”
Foto: eigen beeld.
