Simone overwoog na MS-diagnose en twee been-amputaties euthanasie, maar wil nu weer oud worden

OOSTERWOLDE - Midden in de Friese weilanden, vlakbij de grens met Drenthe, wonen Mike en Simone in hun klusboerderij. De vogels fluiten, de Duitse doggen vertoeven in hun royale achtertuin en de zon schijnt. Letterlijk, maar ook figuurlijk is voor Simone de zon weer gaan schijnen. De 51-jarige Zandvoortse heeft MS en onderging in een korte periode twee beenamputaties, waarna haar leven volledig op zijn kop stond. Haar partner Mike zette een crowdfundingsactie voor haar op, zodat ze binnenkort hopelijk weer zelfstandig op pad kan.

Het was 2021 toen de uit IJsselstein afkomstige Mike Wiegand Bruss via Facebook Simone Bruijns uit Zandvoort leerde kennen. Hun liefde voor honden bracht ze met elkaar in contact. Niet verrassend dus, dat hun eerste afspraakjes wandelend werden doorgebracht. “Dat heeft een paar maanden geduurd en werd steeds serieuzer,” blikt Mike terug. Zijn wens om ooit een boerderij met veel grond eromheen te kopen, werd dat in diezelfde periode ook. “Dat wilde ik doen voor mijn vijftigste, dus ik moest wel opschieten. Uiteindelijk kocht ik drie jaar geleden deze boerderij in Oosterwolde en zijn we samen deze kant op vertrokken.” 

Van kwaad tot erger

Op een ongelukkige zomerdag in 2024 was Simone in de tuin, toen ze onderuit werd gelopen door de zus van haar Duitse dog. Ze brak haar onderbeen op vier plaatsen en belandde in het ziekenhuis, waar de botbreuken chirurgisch werden gezet. De revalidatieperiode daarna verliep alles behalve soepel. “Ik kreeg heel erg last van spasmen,” vertelt ze. “Als ik ook maar een beetje bewoog, vlogen de spasmen zo in mijn lijf. In eerste instantie kreeg ik hier medicijnen voor, omdat we dachten dat het door de MS kwam. Ik was al vier maanden en vier medicijnen verder, toen we erachter kwamen dat ik allergisch ben voor chirurgisch staal.”

Toen werd besloten dat haar onderbeen geamputeerd moest worden, was Simone blij. “Dat klinkt misschien gek, maar het gaf me rust. Ik had mijn knie behouden en kon zelfs nog met behulp van een rollator vooruit komen,” zegt ze. Dat veranderde toen haar andere been er plotseling mee ophield. “Door de MS weigerde het been gewoon om te lopen. Ik stond vast aan de grond.” Ze vertrok naar een revalidatiecentrum, waar het opnieuw mis ging. Ze viel op de badkamervloer en haar stomp spatte open, net één dag nadat de hechtingen eruit waren gehaald. “Toen is ook mijn knie geamputeerd, maar daarbij zijn agraves gebruikt. Deze zijn gemaakt van chirurgisch staal, dus de spasmen kwamen terug.”

Een deel van de agraves werd verwijderd, maar het was onduidelijk hoeveel er waren gebruikt. Omdat de spasmen bleven, wisten Simone en Mike genoeg. “Dat moest betekenen dat er nog een paar in zaten. Volgens de chirurgen was dat niet zo, maar mijn lijf zei iets anders. We hadden het inmiddels al gehad over euthanasie, want dit was geen leven. Uiteindelijk werden toch de laatste agraves weggehaald en toen waren de spasmen direct verdwenen.”  

Vrijheid

In april 2025 kon Simone naar huis, maar het leven dat ze had geleid was weg. “Ik kon niks meer. Zelfstandig mijn stoel uit, met onze honden op pad, autorijden, ik was volledig afhankelijk van anderen. Dat was confronterend, vooral omdat ik juist altijd heel zelfstandig was. Volgens mijn vader waren mijn eerste woorden ook: ‘ik zelf doen’.” Om haar iets meer vrijheid te geven, verkocht Mike zijn Amerikaanse camper en zette hij een crowdfunding op om een aangepaste rolstoel te kunnen kopen. Deze kan Simone afstellen op verschillende hoogtes, waardoor ze gewoon mee kan doen met de samenleving. “Hiervoor had ik een gewone rolstoel en zat ik laag. Ik merkte dat ik daardoor ook anders behandeld werd. Nu maken mensen gewoon weer een praatje met me. Je wordt weer als volwaardig mens gezien als je op ooghoogte van mensen zit.”  

De rolstoel gaf Simone een deel van haar vrijheid terug, maar die vrijheid blijft beperkt. Ze hoopt daarom ooit een BerkelBike te kunnen aanschaffen. “Dat is een aangepaste fiets waarmee je niet alleen met je benen, maar ook met je armen vooruit komt,” legt ze uit. Voor iemand die vroeger graag lange afstanden op de racefiets aflegde, zou dat een wereld van verschil maken. “Het lijkt me geweldig om zelfstandig een rondje Friesland te kunnen fietsen. In de revalidatiekliniek heb ik gebreid, gehaakt en gekleid, maar daar word ik niet gelukkig van. Eerder ongelukkig, heb ik gemerkt. Ik ben graag lichamelijk bezig en met zo’n fiets houd ik mijn spieren ook nog enigszins op niveau. Daar word ik echt gelukkig van. Je voelt je weer mens.” 

Ook een aangepaste bus waarin ze zelf kan rijden, zou een uitkomst zijn voor Simone. “Ik wil gewoon zelf weg kunnen, zonder afhankelijk te zijn van anderen. Gewoon zo veel mogelijk zelf de regie houden, want er is voor mijn gevoel al heel veel niet meer mogelijk,” zegt ze. Mike vult aan: “We zouden onze huidige bus kunnen laten aanpassen, maar dat kost zoveel geld, dat je beter een hele nieuwe bus kunt kopen. Helaas hangt daar ook een flink prijskaartje aan. We hebben het dan niet over duizenden euro’s, maar tienduizenden. Het bedrag dat we in totaal nodig hebben voor alle aanpassingen, gaat zelfs richting de honderdduizend euro.”

Crowdfunding

Om deze aanpassingen mogelijk te maken, heeft Mike opnieuw een crowdfundingsactie opgezet. Dat voelde dubbel. “We houden er niet van om om geld te vragen, maar de aanpassingen die nodig zijn om een fijn leven te kunnen leiden, kosten helaas nou eenmaal erg veel geld. Op een gegeven moment sta je met je rug tegen de muur. Er zijn wel goedkopere oplossingen, maar dat zijn niet de oplossingen die Simone vrijheid en plezier geven,” zegt hij. “Dus ja, zo’n rolstoel, fiets en bus zijn duur, maar ze zijn wel haar leven.”

Simone zelf merkt dat ze er verlegen van wordt. “Ik ben op mijn zestiende begonnen met werken en had jarenlang dubbele banen. Later had ik mijn eigen hondenuitlaatservice en werkte ik zeven dagen per week, maar dat maakte me intens gelukkig. Mijn eigenwaarde haalde ik toch wel uit werken en geld verdienen om voor mezelf te kunnen zorgen. Het geeft heel veel buikpijn als je dan opeens aan de andere kant staat.” De crowdfunding is dan ook na aandringen van vrienden opgezet. “Zij zeiden: al wordt er maar honderd euro gedoneerd, dan scheelt het al iets. En dat is ook zo. Ook met vijftig, vijfentwintig of tien euro zijn we al heel erg blij.” 

Positief door het leven

Op de vraag hoe ze nu in het leven staat, zegt Simone: “Nou, ik zit.” Zij en Mike beginnen te lachen. “Dat is echt onze humor hoor.” Wat serieuzer vervolgt ze: “Mensen vinden mij altijd heel positief, maar ik heb afgelopen winter heel veel verdriet gehad. Het grootste probleem was dat ik niet meer wist hoe ik mijn leven invulling moest geven, maar ik ben toch begonnen met dingen als kruiwagens vullen, in de moestuin bezig zijn en uitzoeken welke fiets voor mij geschikt is. Daardoor zie ik weer de positieve dingen in het leven, waar ik ook van wil genieten. Ik hoop ook weer oud te worden, terwijl ik daar eerder als een berg tegenop zag.” 

Hoewel Simone een progressieve vorm van MS heeft, laat ze zich daar niet te veel door leiden. “Als ik ergens last van krijg, denk ik bijvoorbeeld eerst aan spierpijn. Een ander denkt misschien direct dat het komt door MS, maar dat wil ik beslist niet. Het kan heel beangstigend zijn als je je er veel in verdiept, dus ik kies ervoor om dat niet te doen. Wat dat betreft ben ik een beetje een struisvogel, maar zo probeer ik positief te blijven.” 

Wil jij Simone steunen? Dat kan door de QR-code hieronder te scannen en te doneren. Simone, Mike en al hun Duitse doggen zijn je dankbaar!