Abran gaat voetballen in de VS: “Ik wil altijd spelen alsof het mijn laatste wedstrijd is”
SportLEEUWARDEN – Vorige maand hoorde Abran Kooistra uit Leeuwarden dat hij cum laude geslaagd is voor zijn havo-diploma en dus is het officieel: hij mag zijn koffers pakken en reist binnenkort af naar de Verenigde Staten. De zeventienjarige voetballer is namelijk geselecteerd voor het voetbalteam van de hogeschool North Iowa Area Community College (NIACC).
Sinds hij met buurman Erwin een balletje trapte op het veldje achter hun huis, leeft Abran voor voetbal: “Ik merkte gelijk: hier word ik gelukkig van.” Op zijn dertiende kreeg hij echt de smaak te pakken en vanaf dat moment had hij nog maar één doel: profvoetballer worden. Hij doet er alles voor: “Ik train bijna elke dag. Als voetballer onderscheid ik mij doordat ik linksbenig ben, maar ik ben ook rustig aan de bal. Mijn doorzettingsvermogen is groot. Als linksback kan ik de hele wedstrijd rennen, terwijl ik astma heb.” Die astma zat hem in het verleden nogal eens in de weg: “Ik had een longinhoud van zestig tot tachtig procent, maar door veel te voetballen en heel streng mijn pufjes te nemen, is die gestegen naar 125%. Ik heb echt een drive om op alle vlakken beter te worden.”
Abran heeft niet alleen een ijzeren wil, maar ook talent. Hij speelde dit seizoen als linksback of centrale verdediger in de JO17 van L.A.C. Frisia 1883. Hij was nog nooit geselecteerd door een profclub, maar dat zou niet lang meer duren: “Trainers zeiden dit seizoen tegen mij: dit wordt jouw jaar, er zijn een aantal BVO’s die je in de gaten houden. Het leek bijna te gebeuren, maar toen overleed mijn opa. Ik zat er echt even doorheen. We hebben mijn opa op een vrijdag begraven, en de zaterdag daarna stond ik met gemengde gevoelens op het veld en pakte ik na zestig minuten een rode kaart. Het voelde alsof ik mijn kans had verpest.” De jonge voetballer beleefde een lastig seizoen, hoewel hij de laatste zes wedstrijden vrijer speelde: “Mick, de Hoofd Jeugdopleiding van Frisia, zei tegen mij dat ik niet te hard moet nadenken, dat ik gewoon lekker moet spelen en het hoofd alleen bij het spelletje moet houden. Sindsdien probeer ik elke wedstrijd te spelen alsof het mijn laatste is.”
De jonge Abran in actie.
Toekomstdromen
Tegelijkertijd zat hij in het examenjaar van de havo en moest hij bedenken wat hij na zijn middelbareschooltijd wilde doen: “Ik wilde graag naar de internationale pabo. In groep zes had ik een hele lieve meester, meester Jeroen, die zo leuk lesgaf dat ik sindsdien ook leraar wil worden. Ik wil graag naar de internationale pabo omdat ik niet alleen in Nederland les wil kunnen geven, maar ook in de rest van de wereld, met name in armere landen waar nu nog te weinig naar wordt omgekeken.” Maar Abran heeft ook nog die ene droom, die droom van het profvoetbal: “Toen kwam mijn moeder op de BuitenlandBeurs de mogelijkheid tegen om in de VS te voetballen. Daar kun je dan spelen en ook alvast vakken halen voor de internationale pabo.” Abran ziet het wel zitten en samen met zijn ouders neemt hij contact op met een paar agencies: “Zij helpen je door je in contact te brengen met coaches in de VS en kijken met je mee of je past binnen zo’n school en of de vakken passen bij wat je wilt bereiken.”
Elke agency werkt weer wat anders en Abran kiest uiteindelijk voor +31 Sports: “We hebben een filmpje gemaakt van diverse acties van mij tijdens wedstrijden en dat is doorgestuurd.” Een stuk of zes coaches sturen hem een berichtje dat zij wel interesse hebben om hem binnen te halen: “Dat is wel bijzonder. Opeens besef je dat dit echt kan lukken.” Om een goede keuze te maken kijkt Abran allereerst naar de connectie die hij voelt met de coach: “Ik vind het belangrijk dat zij hetzelfde in het leven staan als ik. Ik was echt op zoek naar een serieuze coach die tijd en energie stopt in het team.” Natuurlijk is ook het financiële plaatje belangrijk: “Elke school biedt je weer een andere scholarship (studiebeurs, red.) aan, daar moet je ook kritisch naar kijken.”
Twee wedstrijden in de week
De keuze valt op North Iowa Area Community College (NIACC): “De coach daar is drie jaar geleden aangesteld. Daarvoor belandde het team steeds weer op de laatste plekken, maar nu hij er is, doen ze het veel beter. Hij neemt zijn taak heel serieus en heeft bijvoorbeeld een nieuw gym- en voedingsplan opgesteld.” Het team speelt Division 2-voetbal: “Ik leerde van de agency dat D1, D2 en D3 qua niveau niet heel erg verschillen. De nummers 1 en 2 van die drie divisies zijn gelijkwaardig. Het verschil zit vooral in de beschikbare scholarships.” Een divisie bestaat uit acht teams uit de staat; het seizoen duurt van september tot december. De beste twee teams spelen verder tegen teams uit heel de VS in de nationals: “Best heel druk dus, je speelt zeker twee wedstrijden in de week. Trainen doen we elke dag. Na december wordt het rustiger en kun je je meer richten op je studie.”
Abran hoopt in ieder geval twee jaar in de VS te blijven: “NIACC is een junior college, dus na twee jaar heb ik een diploma dat vergelijkbaar is met een Associate Degree. Daarmee kan ik al heel veel vakken compenseren voor de internationale pabo in Nederland, waar ik dan de rest van mijn studie kan afmaken.” Het is natuurlijk ook mogelijk dat hij wordt gescout door een andere universiteit in de VS en een ‘full ride scholarship’, een volledige beurs, krijgt: “Dan blijf ik uiteraard en ga ik mijn bachelor op die universiteit halen.”
Hoewel Abran nu al een mooie scholarship heeft binnengehaald, hij financieel ook door zijn ouders wordt ondersteund, van DUO een uitwonende studiebeurs krijgt en in de zomer terug naar Nederland komt om te werken, blijft het een duur avontuur. Daarom is hij een GoFundMe gestart: “Het idee kwam van mijn oude werkgever, die mij graag financieel wilde steunen. Mijn zusje zei: waarom zou je dat dan niet doen? Ik kan alle hulp gebruiken.” Wil je Abran ook steunen om zijn droom waar te maken? Ga dan naar bit.ly/abrannaaramerika
