Column Melissa: We zullen nooit weten wat onze ouders anders doen dan hun ouders

Alweer een tijdje terug zag ik op Instagram een filmpje van een jonge vrouw, ik schat in dat we leeftijdsgenoten zijn, die zei dat wij als jongere generatie nooit zullen weten wat onze ouders voor mentaal werk hebben gedaan om bepaalde aspecten van hun opvoeding niet door te geven aan ons. Het resoneerde met mij, omdat het een ander licht werpt op mijn eigen opvoeding. 

Als puber en jongvolwassene komt er bijna altijd een moment dat je gaat reflecteren op je eigen opvoeding. Je denkt aan momenten en situaties uit je jeugd die je liever anders had gezien. Momenten die impact op je hebben, nu nog steeds, en je eigen gedrag beïnvloeden. Dit kunnen hele bewuste herinneringen zijn die je zo voor de geest kan halen. Mijn moeder deed bijvoorbeeld altijd met haar vinger mijn kraag naar beneden, want dat was sexier en kleedde af. Daarop terugkijkend vond ik dat altijd vreselijk, want ik wilde niet persé sexy zijn én ik vind nu dat je vooral kleding moet kopen die je zelf mooi vindt en die lekker zit, en niet omdat het afkleedt. Ik had liever gehad dat ze dat niet deed. Hoewel ze 90% van de tijd mij wel liet dragen wat ik wilde zonder daar opmerkingen over te maken, zijn die momenten mij meer bijgebleven en heb ik jaren met de overtuiging geleefd dat ik alleen v-nek t-shirts kon dragen. 

Een situatie die onbewust een grote impact op mij heeft gehad is dat mijn moeder altijd achteraan op de foto wilde staan en dan tegen ons zei: “Gaan jullie maar voor mijn dikke buik staan.” We lachten er altijd om en als kind dacht ik er verder niet over na. Nu besef ik mij dat ik toen geleerd heb dat je je moet schamen voor een dikke buik. Dat dikke lichamen het niet verdienen om volledig op de foto te staan en dat je dit moet verbergen. Dat was vast niet de boodschap die mijn moeder mij wilde geven, maar toch pikte ik dit op. 

Af en toe denk ik; hadden mijn ouders het maar anders gedaan. Dan herinner ik echter weer die video en denk ik na over al die dingen die mijn ouders van hun ouders hebben geleerd en waarvan ze hebben besloten die niet aan ons door te willen geven. Ik vind dat ergens een mooi idee, dat je kan zeggen: het stopt bij mij. Als ik kinderen heb wil ik mij niet verstoppen op een foto, hoe mijn buik er ook uit ziet. Ik wil geen oneindige ruzies omdat niemand kan accepteren dat de ander niet opeens stopt met boos-zijn als je sorry hebt gezegd of losslingerende kleding zien als persoonlijke belediging. Dat kost werk, om die gedachtes en patronen het zwijgen op te leggen. Ze zijn immers net zo ingesleten bij mij als bij mijn ouders. 

Uiteraard heeft deze medaille ook een prachtige, glimmende zijde. Er zijn namelijk ook heel veel dingen die ik wel van mijn ouders wil overnemen, die ik dolgraag zelf ooit aan mijn kinderen wil doorgeven. Hun gastvrijheid, hun oog voor anderen, de humor en positiviteit, het doorzettingsvermogen van mijn moeder, de creativiteit van mijn vader. Af en toe is het gewoon goed om even stil te staan bij het werk dat je ouders (of verzorgers) hebben gedaan om jou zo goed mogelijk op te voeden.

Melissa Wijnja is journalist bij RondOm Vandaag. In haar columns schrijft ze over dingen die haar opvallen of raken. Ze zet u graag even aan het denken.