Column Melissa: Dit jaar leerde ik te leven met de dag

Ik ben altijd iemand geweest die vooral in de toekomst leefde. Ik droomde over een eigen huis, een leuke hond, toekomstige vakantie en dingen die ik nog wilde doen. Daar was natuurlijk niets mis mee. Ik viel er goed door in slaap en het gaf mij kracht om door te gaan, ook al was ik soms ontevreden over mijn huidige situatie. Toch zorgde dit er ook voor dat ik weinig stil stond bij mijn huidige mogelijkheden en kansen liet liggen. Het idee ‘dat komt later wel’ zorgde ervoor dat ik veel dingen gewoon liet gebeuren. Was ik verliefd, dan zou ik dat nooit uitspreken. Die ene reis of dat ene avontuur, dat kwam nog wel. Er zat weinig urgentie in mijn leven. 

Sinds mijn moeder ziek is, zijn we anders gaan leven. ‘Dat komt nog wel’ is ‘dat moet nu gebeuren’. In het begin was dat wel intens, je zit immers steeds in de actiemodus en het is bovendien confronterend omdat alles een zwaardere lading krijgt. Bij alles wat je doet denk je; is dit de laatste keer?

Na drie jaar voelt het leven met de dag vertrouwd. Mensen prijzen ons gezin ervoor, maar voor ons is het het ‘nieuwe normaal’. Het is misschien zelfs wel geïntegreerd in ons leven, onlosmakelijk verbonden met wie wij zijn. Tenminste dat hoop ik wel. Uiteindelijk is het leven immers kort. Je weet nooit hoe lang het mag duren, of je nog tachtig jaar te gaan hebt of maar een paar maanden. We zijn hier veel te kort om gewoon af te wachten tot ons iets moois overkomt. 

Loesje schreef ooit; Leven is het meervoud van lef. Clichés blijken toch vaak de waarheid te vertellen. Je moet moedig zijn om het leven te leven met de dag. Het toegeven van een verliefdheid, het veranderen van je baan, een kind nemen, trouwen, verhuizen, naar een therapeut gaan, stoppen met roken, drinken of drugs, een vriendschap verbreken of juist weer nieuw leven in blazen, je ouders zeggen dat je van ze houdt. Zulke dingen zijn niet makkelijk en lang niet altijd zijn ze ook de kortste weg naar geluk. Toch moet je ze doen, omdat je dat aan jezelf verschuldigd bent. Jij bent degene die jou gelukkig moet maken, niemand anders kan dat voor je doen.

Toch wil ik ook daaraan toevoegen dat geluk niet zo maakbaar is dan we denken. Leven met de dag maakt je niet gelukkiger dan leven in de toekomst of in het verleden. Het daagt je wel uit om stappen te nemen in je leven waarvoor je jezelf later dankbaar zou zijn en het leert je om meer naar jezelf te luisteren. Dus wees moedig! Zeg eens een keer tegen je ouders dat je van ze houdt, biecht je verliefdheid op aan de man of vrouw van je leven, zoek het geluk in je baan (of elders), sta op om iemand uit de brand te helpen. Het leven is écht veel te kort!

Melissa Wijnja is journalist bij RondOm Vandaag. In haar columns schrijft ze over dingen die haar opvallen of raken. Ze zet u graag even aan het denken.