COLUMN: Dit leerde ik van laatste worden bij de Acht van Drachten

In juni liep ik, samen met familie en vrienden, de Dag van Bart, een hardloopevenement om geld op te halen voor de Nierstichting en de Bart de Graaff Foundation. Ik vond het geweldig en ook één van mijn beste vriendinnen, Imke, was net zo enthousiast. Dit móesten we vaker doen. In een soort kinderlijke enthousiasme schreven we ons in voor de Acht van Drachten, het grootste hardloopevenement van het dorp waarin we beiden zijn opgegroeid. Dit gingen we rocken!

In de maanden die volgenden trainde ik voor de loop. Trainen voor de vijf kilometers van de Dag van Bart ging mij goed af, maar na zes kilometer leek ik tegen een muur aan te lopen. Hoe verder ik liep, hoe meer ik erachter kwam dat mijn lichaam niet zo gemaakt is om ver te rennen, laat staan om dat te doen in een snel tempo. Ik ben gewoon niet echt een loper. Dat is niet erg, want ik had er wel plezier aan en merkte dat ik er mentaal sterker van werd. Ondanks dat mijn hele lichaam riep om te stoppen, ging ik toch door. Mijn doorzettingsvermogen groeide, overigens net als mijn conditie. 

Een maand voor de Acht van Drachten liep ik voor het eerst acht kilometer hard. Een ongekende prestatie voor mij, nog nooit van mijn leven kon ik zo ver hardlopen. Ik dacht dat ik er klaar voor was, tot Imke mij vertelde dat alle lopers van de race binnen een uur binnen moesten zijn. Oef, dat zou spannend worden... Tot nu toe had ik nooit de acht kilometer binnen zestig minuten gelopen en het voelde niet alsof ik mijn lichaam kon dwingen tot een sneller tempo.

Op 12 september was het zover. Ik haalde Imke op en samen reden we vanuit Groningen richting Drachten. Terwijl we op het Raadshuisplein wachten tot we mochten beginnen, zie ik steeds meer mede-hardlopers zich om ons heen verzamelen. Het viel mij gelijk op. Deze mensen zijn, stuk voor stuk, wel échte lopers, inclusief lange benen en een slank postuur. Het begon mij te dagen dat de Acht van Drachten meer een race was dat ‘gewoon’ een hardloopevenement. Uiteindelijk kwam ik net binnen het uur binnen en eindigde ik als laatste dame van mijn leeftijdscategorie. 

In eerste instantie baalde ik daar flink van. Het was eigenlijk waar ik al een hele tijd bang voor was. Pas later kwam bij mij de realisatie dat er iets heel moois is aan laatste worden. Dat ik die laatste plek nodig had om te groeien. Ik ben namelijk niet gaan hardlopen om hard te lopen, maar om conditioneel beter te worden, mentaal sterker én om een gezonde uitlaatklep te vinden. Ik ben gaan hardlopen voor mijzelf, niet voor anderen of om te laten zien wat ik kan. Ik kan gewoon acht kilometer hardlopen, ook al doet mijn lichaam pijn, ook al denk ik dat ik geen ‘loper’ ben en ook al zegt een deel van mij dat ik het niet kan. Ik kan het wél!