Column Désirée van Dijk-Attema: Ouder worden
ColumnTot nu toe vind ik ouder worden niet erg. Eigenlijk zelfs prettig. Ik hoef van mezelf niet meer aan alles mee te doen en overigens merk ik ook dat ik minder uithoudingsvermogen heb. Heel eerlijk wil ik om een uur of elf ‘s avonds graag naar bed.
Toen ik een aantal jaren geleden besloot om mijn haren niet meer te verven, merkte ik dat mensen daar iets van vonden. Een kleine groep vond het stoer, mooi of zelfs sexy. De grote groep vond dat ik er oud uit ging zien en dat ze zelf nooit die stap zouden zetten. In de kleine groep zaten vooral mannen die grijs worden prima vinden. In de grote groep vooral vrouwen die hopen dat de tand des tijds niet aan hen knaagt.
Het voelde alsof grijs en ouder worden gelijk staat aan niet meer meetellen en kwetsbaar zijn. Terwijl je kwetsbaar opstellen je ook zoveel kan brengen.
Iemand zei laatst tegen me dat hij vroeger de indruk van me had dat ik een hap gebakken lucht was. En dat begrijp ik best. Ik was druk met alle ballen hoog te houden en ik kan me voorstellen dat het erop leek dat dat geen moeite kostte en in mijn leven de zon vooral scheen.
Ik weet niet precies hoe het is gekomen, maar in de afgelopen jaren heb ik geleerd om open te zijn, mijn gevoelens onder woorden te brengen en lastige situaties te delen. Het delen van persoonlijke verhalen is een vorm van vertrouwen aan elkaar geven. Nu ik meer laat zien wie ik werkelijk ben, voel ik me veel sterker en niet kwetsbaarder. Het heeft de band met velen verbeterd en ik voel dat er meer ruimte is voor echt contact.
Dat uithangbord van gebakken lucht was er overigens ook niet zomaar. Angst voor afwijzing, beschadigd vertrouwen, verkeerd begrepen worden en vervelende ervaringen hebben daar beslist aan bijgedragen. Overigens had ik het ook niet alleen gekund, maar maakte ik de omslag door veel fijne mensen om mij heen! De opmerking over gebakken lucht had me vroeger slapeloze nachten gekost. Nu was het vooral herkenning met een glimlach.
