Column Melissa: ‘Ik weet nog niet veel over wielrennen, behalve dat je niet moet opgeven’

Ik kijk naar mijn voeten. Mijn gloednieuwe, zwarte wielrenschoenen zijn nog puntgaaf. Geen spatje modder of oppervlakkig krasje te bekennen. Zenuwachtig draai ik nog een keertje aan het schijfje. Strakker dan dit gaan ze niet. Terwijl ik naar de fiets loop, maken de plaatjes een ongemakkelijk geluid op de tegels. Ik ga er een beetje gek van lopen, als een soort mislukte ballerina. Mijn fietsbroek, met een dikke laag zeem tussen mijn benen, helpt natuurlijk ook niet.

Ik heb nog nooit op een wielrenfiets gezeten. De hobby boeide me eigenlijk vrij weinig. Wielrenners hebben een beetje een imago en ook wielrennen op tv – de Tour de France, de Giro – vond ik nauwelijks interessant. Toch staat er nu zo’n wielrenfiets in mijn schuur. Ik appte in mei, na een interview met studenten van de NHL Stenden Hotel Management School, een vriendin van mij: “Zullen we ook meedoen aan de Alpe d’HuZes?”

Jarenlang speelde kanker in mijn leven een soort spionnenrol. Hij sloeg toe, onmiskenbaar hard en zonder rechtvaardiging, maar altijd verscholen. Als kind had mijn zusje een vriendinnetje met leukemie. Haar verhaal raakt mij nog steeds, maar ik heb er zelf geen herinneringen aan. Moeders van vrienden en korfbalgenoten kregen borstkanker, een klasgenootje met wie ik een paar uur in een hoorcollege had gezeten, bleek lymfeklierkanker te hebben, maar ook dat voelde ver weg. Bij mijn moeder kon ik kanker voor het eerst in zijn lelijke gezicht kijken. Ze had alvleesklierkanker. Als kanker een videogame was, dan is die kanker de ‘final boss’. Mijn familie, vrienden en kennissen hebben ons regelmatig ingezet voor Deltaplan Alvleesklierkanker, dat zich specifiek inzet voor onderzoek naar een beter perspectief voor patiënten. Dat voelde goed, omdat we eindelijk iets konden doen. Niet alleen voor haar, maar ook voor haar lotgenoten.

Eerlijk gezegd had ik het boekje ‘kanker’ na het overlijden van mijn moeder even dichtgedaan. Ik had het doorleefd, van dichtbij, en zo lang het op een afstandje bleef, kon het me even niet meer raken. Vorig jaar, aan het einde van de zomer, drukte ik huilend mijn gezicht in de blonde vacht van onze hond toen ik een berichtje kreeg van een goede vriendin van mij: borstkanker. Dit kankerboek gaat blijkbaar nooit helemaal dicht. Nog een leven op zijn kop. Niet slechts één, maar het leven van iedereen die haar liefheeft.

Dus appte ik een gezamenlijke vriendin met de vraag of we geld op konden halen voor het KWF door in Frankrijk een berg op te fietsen. Leunend op de picknickbank klik ik in en uit, in en uit. Ik krijg de smaak te pakken, probeer al rijdend in te klikken, mis het pedaal volledig en probeer in paniek mijn andere voet weer op de grond te zetten. Je snapt het al. Voor ik het weet, lig ik op de grond. Ach ja, ergere dingen zijn mij overkomen. Ik krabbel op, geef de bezorgde hond een aai over zijn bol, veeg het bloed van mijn onderbeen en stap weer op. Ik weet nog niet veel over wielrennen, maar ik weet wel dat ik die Franse berg niet opkom als ik opgeef na mijn eerste val.