Column Melissa: Motivatie is overrated, soms moet je gewoon gaan

Ik ben altijd sportief geweest en toen ik op mijn vierde mijn B-diploma kreeg mocht ik een sport kiezen. Ik koos korfbal, de sport waar mijn familie ook actief in was, en leerde op het korfbalveld al snel wat het inhoudt om teamsport te doen. 

Teamsport betekent dat je voor je team klaar staat en dat je dus zoveel als het kan aanwezig bent. Zeker in de jeugd miste ik amper trainingen en wedstrijden (alleen als ik echt te ziek was of teveel pijn had kwam ik niet). Zodoende leerde ik als kind vooral uit te gaan van externe motivatie; ik ging trainen om mijn team niet in de steek te laten of omdat mijn trainers anders teleurgesteld zouden zijn. Natuurlijk stapte ik ook vaak genoeg op de fiets naar het korfbalveld omdat ik daar zelf zin in had, maar als ik dat een keer niet had, dan kon ik leunen op dat motiverende gevoel om niemand teleur te stellen. 

Later merkte ik dat dat niet zo’n waterdicht systeem is. Als je op recreatief niveau sport dan is er niemand meer die verwacht dat je er altijd bent. De meeste teamgenoten zegden ook weleens af, voor een training of zelfs voor een wedstrijd, en er is geen trainer die je teleur kan stellen. De externe motivatie viel deels weg, maar dat team was er nog wel en dat bleef mij motiveren. Toen de coronacrisis uitbrak, viel dat team ook nog weg. Ik ging hardlopen en later kickboksen en in plaats dat ik wel uitging van mijn eigen motivatie, ging ik weer op zoek naar externe motivatie. Een hardloopevenement voor het goede doel pushte mij om elke week mijn hardloopschoenen aan te trekken en kickboksen deed ik samen met een vriendin van mij. Ik viel weer in een oud patroon. 

Afgelopen januari scheurde ik mijn kruisband af en sindsdien ben ik drie keer in de week te vinden in de sportschool. Eerst onder begeleiding van een fysiotherapeut (daar heb je het alweer, de externe motivatie), maar nu dat ook is weggevallen moet ik het toch echt van mijzelf hebben. Ik ging dus op zoek naar interne motivatie en op zich vond ik die ook wel: ik wilde weer fit worden, zo sterk mogelijk worden en dus zo goed mogelijk de operatie ingaan die mijn kruisband weer moet gaan herstellen. 

Maar weet je, die interne motivatie is er niet altijd. Er zijn dagen dat die verrekte (lees; gescheurde) kruisband mij heel weinig kan schelen. Op die dagen moet ik niet gaan nadenken over of ik wel of niet zin heb in mijn work-out, dat ik niet in mijn lichaam moet peilen of ik er wel energie voor heb. Ik moet gewoon gaan. Ik kwam er dit jaar pas achter dat motivatie leuk is als het er is, maar dat je er niets aan hebt als je je motivatie even niet kan vinden. Op die momenten moet je gewoon gaan. Verstand op nul en de beuk erin. 

Melissa Wijnja is journalist bij RondOm Vandaag. In haar columns schrijft ze over dingen die haar opvallen of raken. Ze zet u graag even aan het denken.