Klaske Kalsbeek-Vlasma schildert vanuit haar gevoel
CultuurROTTEVALLE - Op een zonnige herfstdag in ‘92 schilderde de toen 54-jarige Klaske Kalsbeek-Vlasma uit Rottevalle voor het eerst met aquarel. Sindsdien kan ze deze bijzondere en ingewikkelde techniek niet meer loslaten. Geïnspireerd door de natuur schildert ze kleurrijke bloemen en eindeloze landschappen: “Dat ik die bloem, die ik zo mooi vond, op papier kon krijgen. Dat was voor mij een openbaring.”
In de eerste vijftig jaar van haar leven heeft Klaske Kalsbeek-Vlasma nog nooit serieus een verfpenseel in haar handen gehad. Kunstzinnig is ze wel. Ze is dan altijd met bloemen bezig en met brooddeeg of Fimoklei maakt ze prachtige kunstwerken, altijd geïnspireerd door de natuur én met verbazingwekkend oog voor details. Pas op haar 54-ste komt ze voor het eerst in aanraking met aquarel, wanneer ze het werk ziet van een buurvrouw, die bij de schildersclub in Oudega zit: “Ik vond dat zo mooi en mocht een keer bij haar langskomen om het te proberen.” Ze herinnert zich die dag nog alsof het gisteren was: “Het was september ‘92 en het was prachtig mooi weer. Ik had een bloemstukje gemaakt om te schilderen, alles stond buiten klaar en ze zei: schilder maar.” Het heeft haar gelijk te pakken: “Dat ik die bloem, die ik zo mooi vond, op papier kon krijgen. Dat was voor mij een openbaring.” De volgende dag gaat ze naar de winkel en koopt alles wat ze nodig heeft, de goede kwasten, de juiste verf. Ze kan bijna niet meer stoppen: “Ik kon er soms zelfs niet van slapen. Dan wenste ik dat het al morgen was, zodat ik weer kon schilderen.”
Ze gaat een paar keer met haar buurvrouw mee naar de schildersclub: “De docente was onder de indruk van mijn aquarel. Nou, dat wilde ik helemaal niet horen,” vertelt ze bescheiden. “Ik was nog maar net bezig, had nog nooit een kwast in mijn handen gehad. Het kan toch niet dat mensen dat al mooi vinden?” De docente dringt aan en overtuigt Klaske om haar werk mee te nemen naar Waterpalet, een jaarlijkse kunstexpositie in Grou voor Friese schilders: “Goed, dacht ik, ik breng er één naartoe. Eén van mijn eerste werken en ik win gelijk een prijs.” Ze kan het eigenlijk nog steeds niet geloven, dat ze al zo vroeg in haar carrière al prijzen wint. Want na die eerste Waterpalet wordt haar werk nog vaker bekroond. Haar werk ‘Rozen uit mijn tuin’ won tijdens de prestigieuze Art Expo in de RAI in Amsterdam zelfs een eerste prijs, waarna ze door een uitgever wordt benaderd die enkele haar schilderijen in een boek publiceert tussen werken van Monet, Picasso en Van Gogh: “Ik heb weleens gehoord dat ik een natuurtalent ben, maar dat zou ik zelf nooit zo zeggen. Het is een gave. Ik heb dit talent gekregen, dan moet ik het ook gebruiken.”
Klaske heeft in haar carrière slechts een paar lessen schilderen gehad, maar heeft zichzelf vooral de technieken aangeleerd. Dat maakt dat ze een onconventionele manier van werken heeft: “Ik heb bij de lessen best heel wat opgestoken,” zegt ze. “Maar thuis, dan ging ik gewoon schilderen. Ik schets nooit, maar werk helemaal vanuit mijn gevoel.” Het begint meestal bij iets wat haar raakt: “Een bloem die mij pakt of een prachtige lucht en de sfeer van het landschap. Daarna bouw ik al schilderend de compositie op.” Van tevoren weet ze niet hoe het schilderij er uiteindelijk uit komt te zien: “Bij landschappen heb ik vaak wel een beetje een idee, maar bij bloemen ontstaat het gaandeweg. Het groeit op papier.”
Aquarelleren is een lastige techniek. Bijvoorbeeld omdat het van kunstenaars vraagt om ‘negatief’ te werken: “Alles wat wit is, is het papier. Je brengt geen witte verf aan, maar moet verschillende plekken juist onbedekt laten.” Bovendien wordt er veel met water gewerkt: “Het vloeit en je hebt het dus niet helemaal in de hand. Je moet vasthouden, je moet loslaten. Net als in het leven eigenlijk.”
Ze is altijd al weg geweest van bloemen: “Dat er uit zo’n plant, zo’n mooie bloem komt, dat vind ik wonderlijk. Rozen, viooltjes, noem maar op. Ik vind het prachtig.” Die liefde deelde ze met haar vader, die ook veel bewondering had voor het werk van zijn dochter: “Hij kwam iedere vrijdag hier koffie drinken en dan hadden we het altijd even over wat ik gemaakt had die week.” Klaske herinnert zich een werk uit haar beginjaren, waar zij totaal niet tevreden over was: Ach famke, zei hij, dat is de moaiste dyst makke hâst. Dat schilderij hangt nu nog steeds in onze woonkamer.”
Bezoekers welkom
In het begin dient de woning van Klaske en haar man als atelier. Bewonderaars en potentiële kopers bekijken haar werk in hun woonkamer, gang en keuken: “Op een gegeven moment kon dat niet verder. Mijn man komt uit de bouw, dus die heeft van onze garage een atelier en galerie gemaakt.” Sindsdien heeft ze een prachtige, lichte plek om te werken en haar schilderijen te laten zien. Daar organiseert ze in april en november haar eigen exposities. Vanaf 13 november tot en met 29 november is het atelier vrijdag, zaterdag en zondag van 13u tot 17u geopend voor de winterexpositie: “Ik wil alle mensen van harte uitnodigen om te komen kijken.” Buiten de exposities om is het atelier op afspraak te bezoeken, bel daarvoor naar 0512 342047.
Ook is ze één van de kunstenaars in Smallingerland die meedoet aan de Galerieroute die afgelopen voorjaar is gelanceerd. Dit is een fietsroute van bijna veertig kilometer door de gemeente, langs ateliers en galeries van lokale kunstenaars. Onderweg kom je langs uiteenlopende kunstvormen, van schilderijen en portretkunst tot kunstwerken in een ecologische tuin. “Een heel mooi initiatief,” denkt Klaske, die zelf ook nog graag meer ateliers in de omgeving zou willen bezoeken. Ga naar www.kunstbaartgunst.nl voor meer informatie over de route.
Ga naar wwwklaskekalsbeekvlasma.nl voor meer informatie.
