Column Melissa: Waarom rust zoveel verantwoordelijkheid op de schouders van het individu?

Ik heb een flink rondje gefietst en stap uit de douche. Tijdens het afdrogen vlucht ik voor mijn spiegelbeeld, ik zit weer in een periode waarin ik ontevreden ben over mijn lichaam. Terwijl ik snel mijn kleding aantrek probeer ik mijn negatieve gedachten onder controle te krijgen. Ik probeer de focus op het uiterlijk van mijn lichaam te verleggen, want de buitenschil van je lijf vertelt nooit het hele verhaal. In plaats daarvan vraag ik mijzelf af of ik gezond leef.

Ik beweeg veel, meer dan de landelijke bewegingsrichtlijnen, dus dat heb ik onder controle. Maar eet ik wel genoeg vezels? Krijg ik voldoende eiwitten binnen? Eet ik niet te veel? Ik drink en rook niet, dat zijn gezonde keuzes, maar moet ik misschien toch vaker de cola light laten staan? Geen droge worst meer op de vrijdagavond, omdat ultrabewerkte voeding slecht voor je is?

Ik pak de dagcrème met SPF30 uit het medicijnkastje. Zonbescherming is immers belangrijk, of is het juist hormoonverstorend? Dat hoorde ik laatst namelijk op Instagram, al zeggen wetenschappers dat zonverbranding veel schadelijker is. Naar buiten gaan is in ieder geval altijd een goed idee, maar ook als de luchtkwaliteit slecht is?

Terwijl ik de douche droog maak, vraag ik mij af hoe lang ik heb gedoucht en maak ik mij zorgen over een potentieel tekort aan drinkwater én over de huidige gasprijzen. Hoe hard zou het water hier eigenlijk zijn? Is dat wel gezond voor de gezondheid van mijn haar? Ik loop naar boven om de wasmachine aan te zetten, netjes buiten een piekmoment, terwijl we zelf stroom opwekken met onze zonnepanelen.

Beneden kijk ik naar onze weekplanning. In de ‘blue zones’ is een rijk sociaal leven het geheim waarom mensen daar significant langer en gezonder leven, dus afspreken met vrienden en familie, vrijwilligerswerk en bijdragen aan je gemeenschap zijn belangrijk. Maar te veel stress is ook niet goed, dus je hebt ook rustmomenten nodig. Rust, sociaal zijn, werken (want er moet ook brood op de plank), sporten, mijn agenda is stampvol!

Opeens realiseer ik mij hoeveel we eigenlijk moeten. Van de overheid, van onszelf, van anderen op sociale media. Hoeveel verantwoordelijkheid er op de schouders rust van het individu. Waarom moeten we zelf zo goed letten op wat we eten, terwijl voedingsproducenten en supermarkten er alles aan doen om ongezond eten zo aantrekkelijk mogelijk te maken? Waarom mogen wij maar vijf minuten douchen, terwijl datacentra miljoenen liters water verbruiken? We creëren verwachtingen die niet realistisch zijn. Die finishlijn, niet het ‘perfecte’ leven maar wel een verantwoord en gezond leven, komt geen stap dichterbij. En uiteindelijk wordt die druk onze ondergang. Een mens onder druk kan namelijk nooit floreren. Die deelt de wereld op in wij en zij, die bouwt muren om zich heen en die zal nooit helemaal gelukkig worden.