‘Ik wil voor elke dag een mooi moment creëren’

LEEUWARDEN - Op 28 januari is het de Dag van het Werkplezier in de Zorg, een dag die in het leven geroepen is om zorgmedewerkers in het zonnetje te zetten en aandacht te geven aan dat wat het werken in de zorg zo leuk maakt. Reden genoeg om eens te spreken met een zorgmedewerker die elke dag nog geniet van haar baan. Jenny Jorritsma van ‘t Vissershûs in Leeuwarden, een kleinschalige wooninstelling voor mensen met dementie of niet-aangeboren hersenletsel, vertelt graag over haar werk: “Een lach op het gezicht toveren, dat is waar ik het voor doe.”

Jenny werkt al haar hele leven in de zorg, vertelt ze: “Ik zorg graag voor mensen, ook al als kind. Ik hou van mensen en sluit ze snel in mijn hart. Niet uit medelijden, maar gewoon omdat ik vind dat iedereen dat verdient. Dat zit in mij. Zorg is echt een deel van mijn identiteit.” Ook in haar gezin neemt ze op jonge leeftijd zorgtaken op zich en zorgt ze voor gezelligheid: “Na de middelbare school wilde ik daarom graag de gehandicaptenzorg in, maar koos uiteindelijk toch voor de gezinsverzorging. De combinatie met zorg en jonge kinderen vond ik heel leuk.” 

Foto: Eigen beeld

Wanneer Jenny zelf kinderen krijgt, stopt ze tijdelijk met werken, zoals dat gebruikelijk was in die tijd. Wanneer haar vader door ziekte in een zorginstelling gaat wonen, komt ze weer in aanraking met de zorg. Ze merkte dat er niet altijd tijd was voor het sociale welzijn van de bewoners en dat veel mensen eenzaamheid ervaarden: “Maar ik kwam ook in aanraking met mooie woonvormen, zoals de Herbergier, waar er wel meer ruimte was voor een praatje en leuke activiteiten.” Dit soort zorgaanbieders trokken Jenny en ze besloot weer aan het werk te gaan: “Vanaf dag één was ik helemaal enthousiast.” 

Zorgen voor een huiselijke sfeer

Ze werkt nu acht jaar als welzijnsmedewerker bij ‘t Vissershûs en draagt ze bij aan het sociale welbevinden van de bewoners. Haar baan is heel divers: “Kort gezegd zorg ik voor een huiselijke sfeer. Ik zet koffie, ga met ze op pad en kook het eten. Daarbij probeer ik de bewoners zoveel mogelijk te betrekken. Ze helpen soms met koken, kijken even in de pan of ruiken wat er op het vuur staat. Dat zorgt er al voor dat ze zin hebben in de maaltijd.” Het allerbelangrijkste van haar werk, denkt Jenny, is dat iedereen zich gezien voelt: “Het voelt soms echt als één groot gezin. We praten veel, dat kan ik wel, maken grapjes met elkaar. Ik ben echt een flapuit, maar dat kunnen ze allemaal van mij hebben. Ze nemen zelf ook geen blad voor de mond. Het is heerlijk om daar onderdeel van te zijn, ook voor mij.”

Afscheid nemen

Jenny sluit de bewoners van ‘t Vissershûs en hun familie in haar hart. Dat ze in haar werk ook te maken heeft met het einde van het leven, is daarom soms lastig: “Vroeger vond ik dat moeilijker. Ik ga wel naar bijna elk afscheid. Voor mij is dat een manier om een periode af te sluiten en diegene los te laten. Voor onze bewoners is de laatste fase van hun leven vaak ook heel oneerlijk, dan hou ik vast aan het feit dat we zelfs dan nog af en toe een mooi moment kunnen maken. Een glimlach is vaak al genoeg, kijken naar wat er kan en ervoor zorgen dat er van elke dag genoten kan worden.” 

Als 67-jarige hoeft Jenny in principe niet meer te werken, maar aan stoppen denkt ze nog niet: “Ik ben natuurlijk wat minder gaan werken, maar vind het nog heerlijk om twee dagen in de week naar ‘t Vissershûs te gaan. Het is mooi dat je een positieve bijdrage kan geven aan het laatste stukje van het leven, om nog mooie momenten te creëren met elkaar.” Ze praat vol liefde over ‘t Vissershûs: “Ik denk weleens: ik hoop dat ik later ook op zo’n mooi plekje terecht wordt en dat er ook zo voor mij wordt gezorgd.”