Column Melissa: Als er zoveel vrouwen slachtoffer zijn, zijn er dan niet ook net zoveel getuigen?

Het is donker en ik laat vannacht de hond in mijn eentje uit. Ik trek mijn warme Crocs uit en trek mijn sneakers aan zodat ik zo hard mogelijk weg kan rennen als dat moet. Ik trek de veel te grote jas van mijn vader aan, zodat die van veraf kan verbloemen dat ik een vrouw ben. Ik maak de riem vast om mijn middel in de hoop dat het gewicht van Milo, bijna veertig kilo, ervoor zorgt dat ik minder makkelijk mee te sleuren ben. Voor ik de schutting uitloop luister ik goed; hoor ik scooters, mannenstemmen, iets bewegen achter de auto’s? Ik kies het pad met de minste bomen, daar waar het maanlicht het pad het meest verlicht. Ondertussen bedenk ik continue wat ik zou doen als... 

Het verhaal van de zeventienjarige Lisa uit Abcoude laat mij niet los en ik voel mij sinds haar dood minder veilig. Ik neem de voorzorgsmaatregelen die ik heb geleerd van mijn moeder en vriendinnen meer dan ooit serieus. Toch laat de gedachte mij niet los dat het allemaal geen zin heeft. Als een man het op mij gemunt heeft, dan ben ik nooit snel, sterk of slim genoeg om aan een vreselijk lot te ontsnappen. Ik vind het bovendien een lugubere gedachte dat als mijn eigen maatregelen wel voorkomen dat ik het slachtoffer wordt, dat ik wellicht en andere vrouw vervloek tot datzelfde vreselijke lot. Waar ik ook steeds weer aan denk, is die vraag die vorig jaar viraal ging: Als je als vrouw alleen door een donker bos loopt, kom je dan liever een beer tegen of een man? Ik heb nog weinig mannen gesproken die snappen waarom de meerderheid kiest voor de beer. Aan hen heb ik maar één ding te zeggen, namelijk dat het ergste wat de beer ons kan aandoen, is ons vermoorden. Waar een man toe in staat is, dat is veel erger. 

In 2023 werden 85.000 vrouwen vermoord, waarvan meer dan de helft door een intieme partner of andere familie. Ik denk aan de 21-jarige Mieke, aan Marianne Vaatstra uit Veenklooster en aan Ryan uit Joure. Duizenden meisjes en vrouwen worden ontvoerd, hoeveel dat zijn kunnen instanties niet eens goed inschatten omdat hun vermissing niet goed geregistreerd of gerapporteerd worden. Ik denk aan de elfjarige Lusanne uit Oldeberkoop. Wereldwijd zijn 370 miljoen vrouwen en meisjes het slachtoffer van seksueel geweld vóór hun achttiende én uiteindelijk krijgt één op de drie vrouwen te maken met fysiek of seksueel geweld. Ik denk aan mijzelf, aan mijn familieleden en aan mijn vriendinnen, die stuk voor stuk hun eigen verhaal hebben. Ik denk ook aan jouw moeder, oma, zusje, vriendin, vrouw. Ook zij hebben ervaring met (seksueel) geweld. 

Ik hoop dat je je nu afvraagt wat zij hebben meegemaakt, wanneer zij slachtoffer zijn geworden, wie hun dader was. Ik hoop dat je je afvraagt welke impact dat op hen heeft en wat zij doen om veilig thuis te komen. Ik hoop dat je het ze gaat vragen en dat er daarna nog twee vragen over blijven die je aan jezelf kan stellen: Wanneer was ik getuige van geweld tegen vrouwen - hoe klein ook - en wat heb ik toen gedaan? Want als er zoveel vrouwen slachtoffer zijn, zouden er dan niet net zoveel getuigen zijn?