Column Melissa: Bij Djesto zag ik een proces dat zelfs voor een hond al oneerlijk is

Op mijn negende wilde ik heel graag een hond. Waarom ik dat zo graag wilde, dat weet ik niet meer, maar ik kan mij nog heel goed herinneren hoe ik, snikkend van de krokodillentranen, uit mijn zolderkamerraam uitkeek over de daken van Drachten en dramatisch jammerde: “Ik wil zo graag een hond.” Mijn ouders waren nooit gevoelig voor dat soort fratsen en ik wist al heel goed dat huilen niet werkte, maar dit keer wel. Mijn ouders gingen op zoek naar een hond en hun keus viel op een nestje in Houtigehage. Ik mocht mee om een puppy uit te zoeken en was verkocht van een wit-bruin hondje totdat een andere pup met zijn brede achterwerk op mijn schoenen ging zitten. Hij zou het worden en sindsdien was Djesto deel van ons gezin. 

Djesto was altijd de hond die ik nodig had. Als jonge tiener deed hij braaf alle kunstjes die we hem leerden, op vakantie sliep hij tussen mijn broer en ik in een tentje en als ik ging mountainbiken of skeeleren rende hij trouw achter mij aan. Later, toen ik achttien was, sloop hij achter mij aan als ik wat te veel had gedronken en kroop hij bij mij onder de dekens, waar hij bleef tot ik katerig mijn bed weer uit rolde. Sinds hij een jaar of twaalf was maakte ik mij zorgen over zijn overlijden, maar de jaren verstreken en hij bleef aardig op de been. Ja, hij werd steeds blinder en dover, maar hij was fit, wilde rennen en spelen en was nog altijd dat hondje van mijn jonge jaren. 

Vijf jaar geleden werd Djesto steeds verwarder en vooral de afgelopen twee jaar konden we niet meer ontkennen dat hij cognitief achteruit ging. Zijn gedrag herkende ik van wat ik wist van dementie en het schijnt dat ook dieren een soortgelijke ziekte kunnen ontwikkelen. Toen ik dit jaar na mijn vakantie thuiskwam en hij mij niet meer herkende, was ik er klaar voor om de beslissing te maken en nam ik hem mee naar de dierenarts. Ik gunde hem, na al die mooie jaren, een vredig afscheid zonder pijn of angst. 

Veel vrienden en familie weten hoeveel ik van dat hondje hield en vroegen mij hoe het met mij ging na zo’n moeilijke beslissing. Ik vond het toen heel moeilijk om aan te geven dat het afscheid verdrietig was, maar dat Djesto er eigenlijk al heel lang niet meer was. Ik wilde het graag vergelijken met wanneer je een geliefde verliest aan dementie, maar kan je dat wel maken? Een hond is maar een hond, dat vind ik zelfs als enorme hondenliefhebber, en een mens verliezen, dat is toch andere koek. 

Bij Djesto zag ik een proces dat zelfs voor een hond al oneerlijk is. Mijn grappige, stoere en liefdevolle beestje veranderde in een verwarde en onrustige hond die steeds meer dingen moest inleveren. Eerst het spelen, toen het rennen op de dijk langs de Drait, toen de korte wandelingetjes en op het laatste lukte het niet eens meer om geaaid te worden. In het klein, in een vorm die misschien wel totaal niet te vergelijken is, kreeg ik voor het eerst persoonlijk inzicht over een ziektebeeld waar steeds meer mensen mee te maken krijgen. Het wordt me steeds meer duidelijk dat onderzoek naar verschillende hersenziektes essentieel zijn, want niemand verdient zoiets. Op 3 tot en met 9 november collecteert Stichting Alzheimer Nederland. Geef gul, zou ik zeggen.

Melissa Wijnja is journalist bij RondOm Vandaag. In haar columns schrijft ze over dingen die haar opvallen of raken. Ze zet u graag even aan het denken.