Waarom bestaat er nog geen rouwverlof in Nederland?

Als je al enige tijd mijn columns leest, weet je dat ik vorig jaar mijn moeder heb verloren. Haar ziekteproces en overlijden waren een heftige tijd, maar ik had altijd het gevoel dat het verwerken goed ging en dat ik daarin genoeg ruimte en rust ervoer, mede dankzij mijn familie en vrienden, en zeker ook dankzij mijn werkgever. Het was niet altijd makkelijk om de draad weer op te pakken, maar het lukte. Mijn vader was in die periode ook ziek. Hij dialyseerde al jarenlang, en dat eiste zijn tol. Daarom konden we ons geluk niet op toen bleek dat mijn vader, ondanks het grote risico, toch in aanmerking kwam voor een niertransplantatie.

Tijdens het concert van Bruce Springsteen, eind juni dit jaar, werd hij gebeld. Er was een nier beschikbaar. Mijn vader ging met gierende banden naar het ziekenhuis, en de volgende dag was het zover. In de ochtend kon ik nog even bij hem langs. Terwijl hij, hopelijk voor de laatste keer, dialyseerde, kwamen er meerdere artsen langs met allemaal hetzelfde verhaal: de risico’s waren enorm. Wilde hij het nog steeds? Mijn vader knikte beslist; dialyseren was ook een doodlopende weg, dit was zijn laatste kans. Het was de dood of de gladiolen.

Helaas ging het allemaal niet zoals gehoopt. Mijn vader stierf een week na de transplantatie in het ziekenhuis, en opnieuw brak er een turbulente tijd aan voor mij en mijn naasten. Opnieuw een uitvaart, opnieuw een kist uitzoeken, opnieuw omgaan met het verdriet en de rouw van jezelf en van de mensen van wie je houdt. Een maand later, na het regelen van de uitvaart en een vakantie, zit ik weer achter mijn laptop.

Op zich gaat dat mij prima af, maar ik merk dat mensen verbaasd zijn dat ik alweer aan het werk ben. Misschien had ik dat liever ook wat uitgesteld, maar de huur moet ook betaald worden. Ik heb geen glazen bol. Ik weet niet of nu weer beginnen met werken verstandig is. Af en toe ben ik bang dat het mij op een gegeven moment teveel wordt. Ik zit niet te wachten op een burn-out of een depressie. Misschien zou het goed zijn om wat langer pauze te nemen of tijdelijk wat minder te werken, maar daarvoor is wettelijk gezien geen verlof. Dat vind ik bijzonder, want het lijkt mij dat je langdurig ziekteverlof (zoals bij een depressie) het liefst wil voorkomen omdat dat erg duur is voor de samenleving. In plaats daarvan moeten werknemers het zelf maar uitzoeken met hun werkgever, en dus komen de kosten te liggen op de schouders van de ondernemer of de werknemer. Lijkt me geen handig uitgangspunt. In 2019 is er een petitie gestart voor het invoeren van rouwverlof, en dit is besproken in de Tweede Kamer. Demissionair minister Koolmees (D66) zei toen ‘dat niet iedereen behoefte zou hebben aan rouwverlof’ en dat het dus tussen de werkgever en werknemer moest blijven. Maar ja, niet iedereen heeft behoefte aan ouderschapsverlof, en toch is dit wettelijk geregeld.

Ik vind het onbegrijpelijk, ook al heb ik niets te klagen over mijn eigen werkgever. Niet iedereen heeft echter dat geluk, en als het wettelijk geregeld zou zijn, zou dat zoveel stress schelen. Het lijkt mij tijd om het er weer over te hebben...