Column Melissa: Ik hield te lang vast aan wie ik was, terwijl ik juist mezelf moest herontdekken
Column“You’re like... a Border Collie,” lacht David. We zitten in het kamertje van Myrthe, naast wie ik nu al een paar maanden woon in Moskou. We hebben het over mijn nogal merkwaardige talent om een hondenras aan iemands persoonlijkheid te linken. David, een vrij rare Amerikaan met een iets te naïef beeld over het Russische socialisme, vergelijkt mij met de Border Collie, vanwege mijn mateloze enthousiasme, vrolijk optimisme en brede interesses. Destijds vond ik het wel bij mij passen, al probeerde ik nog te opperen dat een Schotse Collie, die iets minder hoog in de energie zit, wellicht een betere vergelijking zou zijn.
Het is alweer meer dan vijf jaar geleden dat ik in Moskou was en er is veel veranderd. Na een half jaar in het buitenland te hebben gestudeerd ging ik weer thuis wonen, startte een stressvolle afstudeerperiode met een begeleider die mijn zelfvertrouwen kundig afbrak, kreeg ik een bijbaan waar ik niet echt op mijn plek zat en dit alles combineerde ik met een gloednieuwe relatie. Best veel ballen om in de lucht te houden en toen ik eindelijk was afgestudeerd ging ik eventjes door een dal, waarin ik mij vooral vlak en energieloos voelde. Gelukkig was dat slechts tijdelijk, maar daarna ben ik nooit meer echt ‘de oude’ geworden.
Het is ook niet zo dat ik het daarna makkelijker had. Vooral de periode dat mijn moeder ziek was en haar overlijden hebben een enorme impact gehad op wie ik ben, op hoe ik mij verhoud tot anderen, op de dingen waarvan ik geniet en hoe ik reageer op verschillende situaties. Ik ging ervan uit dat die veranderingen in persoonlijkheid slechts van korte duur zouden zijn en dat ik, nadat ik alles had verwerkt, weer kon worden zoals ik was in Rusland en de periode daarvoor. Toen zat ik immers enorm goed in mijn vel; ik barstte van het zelfvertrouwen, voelde mij emotioneel én fysiek sterk en genoot keihard van het leven.
Ik zou het leven graag weer zo ervaren als ik toen deed. Lang heb ik gehoopt op de terugkeer van de ‘oude’ Melissa en hoe langer ik daarop hoopte, hoe frustrerender het werd. Waarom lukt het mij niet om mijzelf weer terug te vinden? Waarom duurt het zo lang voor ik de draad weer op pak? Het voelde alsof ik mijzelf was kwijtgeraakt, waardoor alles opeens wankel was. Ik vroeg mij af wie ik was, of ik nog wel paste bij de vrienden die ik om mij heen had verzameld, of ik nog wel goed was in mijn werk en wel de dingen deed die ik leuk vond. Ik was bang dat ik, doordat ik van mijzelf vervreemd was, niet meer de juiste keuzes nam.
Nog maar een paar weken geleden realiseerde ik mij opeens dat het heel normaal is om te veranderen. Dat hoort nu eenmaal bij het leven. Misschien ben ik geen collie meer, ben ik rustiger geworden, wat pessimistischer misschien, maar dat betekent niet dat ik niet meer sympathiek ben, of loyaal, of breed-georiënteerd. Ik had achteraf niet zo lang vast moeten houden aan wie ik was, maar moeten onderzoeken wie ik nu ben en waar ik nu van kan genieten. Misschien ben ik nu meer een zachtaardige, goeiige en trouwe Golden Retriever en dan een energieke, drukke Border Collie, maar dat maakt mij niet een minder leuk mens.
Melissa Wijnja is journalist bij RondOm Vandaag. In haar columns schrijft ze over dingen die haar opvallen of raken. Ze zet u graag even aan het denken.
