Column Melissa: De vrijheid om de volgende stap te zetten is bijna een hele generatie ontnomen
Column- Dan zitten we dus vast - Dit was een realisatie die mij als donderslag bij heldere hemel overviel. Mijn vriendin en ik wonen nu al vier jaar in een prettig huurhuis in Groningen. We wonen hier niet slecht hoor, in tegendeel. Onze huisgenoten zijn rustig en we kijken naar elkaar om, de locatie is top, we hebben grote ramen én een tuin. Soms vraag ik mij af; wat wil je nog meer?
Iedereen die niet de afgelopen jaren onder een steen heeft gelegen, weet echter wel een beetje waar onze ‘koopwens’ vandaan komt. De huursector in Groningen is nogal heet, er zijn veel meer mensen die huisvesting zoeken dan dat er kamers, studio’s en appartementen zijn en dus is de huur in de vrije sector best duur. Niet dat wij het niet kunnen betalen hoor, wat dat betreft zijn we best geprivilegieerd, dat besef ik me heel goed, maar we betalen wel een substantieel bedrag elke maand waar we nooit wat van terug gaan zien. We bouwen dus niet wat op, iets wat je wel doet als je het huis gekocht hebt. Het is ongetwijfeld een goede reden om de koopmarkt op te gaan, maar er is nog iets anders. U zult het vast wel herkennen; je bent jong en je wilt wat. Als jonge twintiger zijn dat drankjes, festivals en nieuwe kleding, maar nu ik de dertig nader (ik ben 27 en heb dus nog drie jaar, maar toch) wil ik toch wat anders. U weet wel: huisje, boompje, beestje. Dat kan hier niet.
In de tuin van een woning (onze twaalfde, of toch dertiende, bezichtiging in een half jaar) krijgen we een wake up call van onze aankoopmakelaar. De afkoeling van de woningmarkt vorig jaar blijkt tijdelijk te zijn en de huizenprijzen stijgen weer. Hij vraagt wat ons budget is, normaal hebben we een andere aankoopmakelaar, en is eerlijk over onze kansen. Die zijn niet groot want de woningprijzen stijgen sneller dan onze maximale hypotheek.
En dus zitten we voorlopig vast op een plek waar we prima wonen, maar waar we niet de volgende stap in ons leven kunnen nemen. Misschien is dat wel wat mij het meest dwars zit als er gepraat wordt over de woningcrisis. Het gaat zo vaak over de cijfers, over overbieden, over de jubelton, over migratie, bouwen, stikstof, doorstroom, hypotheekrente, energielabels, studieschulden en zoveel meer, maar we hebben het eigenlijk te weinig over de mensen die nu langs de zijlijn staan en moeten wachten tot hun leven eindelijk verder mag. Niet alleen mijn vriendin en ik, maar ook vrienden van mij die nog steeds bij hun ouders wonen en zoveel andere mensen die noodgedwongen in een situatie wonen die niet meer past bij hun leven.
Wonen gaat in eerste instantie over een dak boven je hoofd en het hebben van een veilige plek, daarvan ben ik mij bewust, maar het gaat ook over vrijheid. Vrijheid om keuzes te maken die passen bij wat jij wil bereiken in je leven. De vrijheid om een vaardigheid te leren, je hobby’s te beoefenen, een huisdier aan te schaffen of aan kinderen te beginnen. De vrijheid om de volgende stap te zetten in je leven is bijna een hele generatie ontnomen en dat vind ik verontrustend. Wat voor effect heeft dat op iemand die eigenlijk nog aan het begin van zijn of haar leven staat? Moeten we het daar niet over hebben?
Melissa Wijnja is journalist bij RondOm Vandaag. In haar columns schrijft ze over dingen die haar opvallen of raken. Ze zet u graag even aan het denken.
