Column Desirée van Dijk-Attema: Roger Whittaker en weer met beide benen op de grond

Roger Whittaker is overleden. Ik heb zijn muziek al jaren niet meer gehoord, maar vroeger in mijn ouderlijk huis wel. Ik herinnerde me het warme stemgeluid en de gezelligheid van muziek op de achtergrond als we ’s avonds zaten te eten.

Muziek brengt me veel, maar niet altijd en overal. Benzine tanken lukt niet zonder muziek, in de supermarkt is er geen ontkomen aan en ook in een restaurant staat muziek soms harder dan ik prettig vind. En om het woordje “soms” gaat het bij mij.

Het duurt altijd even een paar dagen voordat ik me ervan bewust ben, maar me ergeren aan geluid heeft te maken met overprikkeld zijn. Even te veel van alles en daar onvoldoende bij stil staan. Dan wordt ik overgevoelig voor muziek, boormachines, bladblazers en grasmaaiers of rondscheurende scooters en zo ook de afgelopen week. Zorgen over de gezondheid van een dierbare, verdrietig daarover zijn, niet willen toegeven maar toch die steeds maar druppende ogen. Wat mij er dan meestal overheen helpt is niet al te veel vooruit kijken. Maar leven bij de dag en vooral niet meer van mezelf en anderen vragen dan nodig is.

Ik moet tijdens periodes dat ik gevoelig ben voor geluid ook altijd denken aan een voormalige bewoner van Aldlânstate. Mevrouw had misofonie en werd heel boos van bepaalde ‘normale’ geluiden. Vaak gaat het om geluiden die door mensen worden gemaakt en in haar geval waren het geluiden zoals hoesten, lopen en praten. En probeer die geluiden maar eens te vermijden in een appartementengebouw waar een paar honderd mensen wonen. Er is wel iets aan te doen, maar het is niet te genezen.

Vanmorgen realiseerde ik me dat ik me thuis ontzettend ergerde aan een resonerend geluid in onze berging. Op de koelkast stonden twee glazen vazen met de randen tegen elkaar aan te trillen. Dat eerst maar eens aangepakt, daarna de vaatwasser uitgeladen en de kattenbak schoongemaakt. Vervolgens met Johnny “Guitar” Watson en het heerlijke nummer A Real Mother For Ya swingend de auto in. Oftewel: ik kan de situatie weer aan en sta weer met beide benen op de grond.