Column Desirée van Dijk-Attema: Trouwen

Op de dag dat ik dit stukje schrijf, was het mijn eerste werkdag na mijn vakantie. Tijdens een koffiepauze met aardbeientaartjes van mijn favoriete banketbakker aan de Schrans, ging het gesprek over trouwen. Een collega gaat volgend jaar trouwen en een andere is al dertig jaar getrouwd. Zelf ben ik deze zomer acht jaar geleden in het bootje gestapt.
Dertig jaar geleden stond de indeling van de dag wel redelijk vast. De bruidegom haalde de bruid op in een mooie auto of een koetsje. Een plechtigheid op het gemeentehuis en eventueel nog in de kerk. Een receptie en/of een feest met een ABC.

Als je tegenwoordig gaat trouwen, gaat het om heel veel meer en heb je ook meer te kiezen. Er zijn meer trouwlocaties of er kan een speciale locatie worden aangewezen. Ook kan een familielid of vriend het huwelijk voltrekken. De enige voorwaarde is dat hij/zij 18 jaar of ouder is en niet onder curatele staat. Deze persoon wordt dan voor deze ene gelegenheid benoemd tot buitengewoon ambtenaar van de burgerlijke stand.

Het gaat nu niet alleen meer om trouwen we wel of niet in de kerk en waar houden we het feest, maar ook om een bijzondere locatie of een eigen thema.

Zelf maakten wij de keuze om de trouwplechtigheid in een tent in de tuin van een hotel in Veenhuizen plaats te laten vinden. Het was ook mijn vijftigste verjaardag en we zijn daar nog twee dagen met familie en vrienden gebleven. We hadden alles goed voorbereid, maar ik herinner me nog de verschrikte blik van de fotograaf; een bruid in het wit en de tent waar getrouwd werd was ook wit. Daar hadden we helemaal niet over nagedacht. Gelukkig zorgden onze gasten voor een kleurige en vrolijke achtergrond en werden het prachtige foto´s.

Je lief in de ogen kijken en ja zeggen tegen de rest van je leven samen, dat moment is mij zo dierbaar. Daar vielen locatie, jurk en wat al niet meer helemaal bij in het niets. En binnenkort halen we die herinneringen weer even op met een verblijf in hetzelfde hotel.