Yuryan Dantuma verlaat L.A.C. “Frisia 1883” na drie promoties

LEEUWARDEN - Na drie succesvolle seizoenen neemt Yuryan Dantuma afscheid van Frisia. De jonge trainer leidde de Leeuwarder club naar drie promoties op rij, maar moet nu vertrekken omdat hij nog niet over de vereiste trainerslicentie beschikt. Yuryan volgde niet de ‘gangbare’ route naar het hoofdtrainerschap, maar verraste iedereen met zijn verfrissende blik, waarmee hij de Frisianen trakteerde op drie seizoenen attractief, aanvallend en spannend voetbal.

Als jonge voetballer was Yuryan Dantuma altijd al gefascineerd door trainers en toen hij zelf in de selectie van Broekster Boys ging spelen, begon hij daarom gelijk met het trainen van hun jongste jeugd: “Dat heb ik met veel plezier gedaan en op het CIOS heb ik, als onderdeel van mijn studie, de TC3 (tegenwoordig Voetbalcoach 2, red.) gehaald.” Dat smaakt naar meer: “Ik wilde door, maar ik wist ook wel dat ik de VC3 niet binnen een jaar zou gaan halen als ik ook nog speler was in de eerste klasse.” Hij besluit tijdelijk te stoppen als voetballer en zich te richten op het trainersvak.

Een ongebruikelijke route

Na de opleiding komt hij terecht bij de jeugd van L.A.C. “Frisia 1883” in Leeuwarden: “Frisia heeft wat mij betreft de beste jeugdafdeling van alle amateurclubs uit de regio, dus dat was voor mij een hele mooie kans.” Yuryan traint eerst de U17 van Frisia, het seizoen daarna hun U19. Ondertussen ontstaat er onzekerheid bij de senioren. Vanwege persoonlijke omstandigheden lijkt het erop dat de toenmalige hoofdtrainer Daniël Smit misschien vroegtijdig moet stoppen. De club peilt bij de redelijk onervaren 27-jarige Yuryan of hij interesse heeft: “Ik wilde eigenlijk voor mijn dertigste nog geen hoofdtrainer zijn bij de senioren,” blikt hij terug. “Normaal ontwikkel je je als trainer in de jeugd en daarna eerst als assistent-trainer. Dit was een ongebruikelijke route.” Hij twijfelt: “Als hoofdtrainer komt er veel meer op je af dan in de jeugd, ik vroeg me af of ik daar klaar voor was. Maar ja, Frisia is ook niet zomaar een kleine dorpsclub, maar een hele gerenommeerde, grote vereniging... Het voelde als een hele eer.” Mensen om hem heen – onder anderen zijn vader (voormalig profvoetballer Jouke Dantuma, red.), hoofdtrainer Daniël Smit, dierbare familie en vrienden – sporen hem aan om het avontuur aan te gaan: “Zij zeiden dat ik er 100% klaar voor was en ergens voelde ik dat voor mij ook zo. Ik kende de club al, ik wist welke jongens uit de jeugd zouden komen, ik kende sommige spelers van mijn eigen spelerscarrière.” Hij besluit het te doen, maar wel samen met Smit.

Meer druk

Helaas moet Smit al voor de winterstop definitief stoppen: “Vanaf toen stond ik er alleen voor, al werd ik goed ondersteund door Mike Vallinga. Ook een jonge jongen, maar wel iemand die ik volledig kon vertrouwen.” Yuryan heeft dan al wel scherp welke manier van spelen hij graag ziet op het veld: “Dan kom je erachter dat niet elke selectiespeler binnen dat plan past. Vanuit voetbalperspectief is zo’n beslissing niet zo moeilijk, maar dan spelen de menselijke dingen ook mee. Dat had ik natuurlijk niet eerder meegemaakt.”

“Als je hoofdtrainer bent, dan voel je ook veel meer druk en verantwoordelijkheid,” gaat hij verder. “Je moet er wel staan, je kunt niet over je heen laten lopen.” Yuryan denkt veel na over hoe hij zich in de groep wil positioneren: “Ik heb veel nagedacht over wie ik ben als hoofdtrainer. Wat zijn mijn kwaliteiten en wat kan ik doen zodat die zoveel mogelijk naar voren komen? Als dat gebeurt, dan is de kans op succes natuurlijk groter.”

Aanvallend en met risico’s

Zonder in een ingewikkeld betoog vol voetbaltechnische termen te vervallen, kan Yuryan heel goed uitleggen wat voor trainer hij is: “Allereerst ben ik gewoon iemand die helemaal gepassioneerd is over het spel en de spelersgroep daarin graag meeneemt. Als de selectie enthousiast wordt van het spel dat je als trainer wilt spelen, dan heb je al zoveel stappen voor.” Om het toch even over de inhoud te hebben: “Ik wil aanvallend spelen, maar wel anders dan veel andere trainers. Ik geloof bijvoorbeeld niet zozeer in een vast spelsysteem en houd van dynamiek, van bewegen naar de ruimtes.” In theorie klinkt zo’n spel vol risico’s, maar in alle drie seizoenen dat Yuryan aan het roer stond bij Frisia 1, waren ze altijd het team met de minste tegengoals. “Als je dominant speelt en veel balbezit hebt, dan heeft de tegenstander ook minder kans om te scoren,” aldus Yuryan, waarmee hij spontaan een bijna-Cruijffiaanse uitspraak uit zijn mouw schudt.

Toch ging het lang niet altijd goed, hoor, vertelt hij ook eerlijk. Dit seizoen verloor het team aan de start bijvoorbeeld vier van de vijf wedstrijden: “Als we verliezen, dan zit ik vol teleurstelling in de auto naar huis.” Het eerste wat hij dan doet, is de wedstrijd terugkijken. Hij laat de spelers echter vaak niet de beelden zien van de fouten die gemaakt werden: “Ik laat liever situaties zien waarin het wél lukte. Kijk hoe goed we dit doen, zeg ik dan, dit gaat rendement opleveren.” Natuurlijk, geeft hij toe, blijft hij realistisch: “Je moet niet vanuit het ideaalbeeld blijven spelen als dat gewoon niet lukt. Maar ik wist dat we de kwaliteit hadden, ik geloofde in het spel en in het team.”

Einde avontuur bij Frisia

Yuryans vertrouwen was terecht. Frisia promoveerde drie keer achter elkaar en speelt volgend seizoen in de eerste klasse. Er is echter wel één probleem: de hoofdtrainer heeft niet de juiste papieren. Voor eerste seniorenteams die uitkomen in de eerste of tweede klasse heb je VC4 nodig, dat is de eis van de KNVB. Afgelopen seizoen maakte Yuryan gebruik van de dispensatieregeling, waardoor hij met zijn VC3-diploma toch mocht aanblijven toen Frisia in de tweede klasse speelde, maar nu moet hij echt vertrekken. Volgend jaar is hij assistent-trainer bij vv d’Olde Veste ‘54 in Steenwijk. Hij probeert het als een positieve ontwikkeling te zien: “Ik denk dat het voor mijn eigen ontwikkeling heel goed is om vanuit een ander perspectief aan de slag te gaan.”

Hij is nu net begonnen met de VC4-opleiding en Yuryan geeft eerlijk toe dat dat niet altijd makkelijk is: “De studiebelasting vind ik lang niet altijd leuk, maar er zijn ook zoveel mooie dingen aan die opleiding waarvan ik denk: hier word ik gewoon echt een betere trainer van.” Met name op het gebied van individuele ontwikkeling leert hij veel: “Als hoofdtrainer ben je veel meer met groepsprocessen bezig, maar ik denk dat het heel belangrijk is dat je als hoofdtrainer overal kennis van hebt. Bij d’Olde Veste kan ik als assistent-trainer mij breder ontwikkelen en ook bijvoorbeeld leren hoe je een individuele speler kunt helpen om het meeste uit zichzelf te halen.”

Yuryan zit vol ambitie, maar wanneer hij gevraagd wordt naar zijn dromen, twijfelt hij toch: “Mijn vader en broer zijn profvoetballer geweest. Ik weet hoe fantastisch het kan zijn op het allerhoogste niveau, maar ik ken ook de mindere kanten.” Tegelijkertijd geeft hij aan ook het maximale uit zichzelf te willen halen: “Het succes bij Frisia smaakt naar meer. Ik ben ook benieuwd hoe ver ik het kan schoppen, maar plezier is voor mij ook heel belangrijk. Als ik het naar mijn zin heb en ik heb goede, enthousiaste mensen om mij heen, dan ben ik al heel tevreden.”