‘We hebben alles eruit gehaald wat erin zat’
Persoonlijke verhalenDRACHTEN - Een half jaar geleden sprak RondOm Drachten met Elian en Tiemen, twee jonge jongens die geld inzamelden voor Compassion. Als ‘tegenprestatie’ zouden ze een marathon lopen op West-Timor, één van de armste gebieden in Indonesië. Die bijzondere reis hebben ze inmiddels achter de rug en ze vertellen over hun ervaringen: “Ondanks dat ze bijna niets hebben, deelden ze cadeaus en eten met ons. Ik heb van hen geleerd om vrijgeviger te zijn.”
De reis begon voor Elian en Tiemen op Bali, waar ze samen met de andere muskatleten projecten bezocht van Compassion. Het geld dat ze samen hebben opgehaald gaat naar deze projecten en zijn bedoeld om armoede in de regio te verminderen. Het maakt indruk op de sporters. Elian: “Ik vond het moeilijk om van te voren een voorstelling te maken van de armoede. Het is bijna niet te bevatten dat men echt zo leeft. Wij hebben bovendien voornamelijk mensen ontmoet die al geholpen werden in de projecten en het dus al beter hadden dan anderen.” Ook Tiemen vond het moeilijk om datgene wat hij zag ook daadwerkelijk toe te laten: “Je wil het bijna niet geloven. Daardoor vond ik het moeilijk om het mij te laten raken. Door er met elkaar over te praten ging dat beter, kon ik het beter toelaten en het daarna ook weer loslaten.”
Foto: Peter Orsel
Na een dag op Bali, een erg toeristisch eiland vlogen de atleten naar West-Timor, één van de armste gebieden in Indonesië. Het contrast valt op: “Op Bali hadden mensen soms nog wel een stenen huis, maar hier werd vooral gebouwd met hout en golfplaten. Soms delen ze één matras met het hele gezin, ook al zijn de kinderen al ouder.” Elke dag bezoeken Elian en Tiemen projecten en gaan ze op huisbezoeken.
Tijdens één van die bezoeken ontmoeten ze het sponsorkindje van Tiemen, die dankzij zijn financiële steun toegang krijgt tot gezond eten en drinken, medische hulp en onderwijs: “Dat was wel heel bijzonder. Ze ontvingen ons met een lied over hoe ze, ondanks de lastige situatie, op God vertrouwen. Tijdens het zingen rolden de tranen over hun wangen.” Het is iets wat de jongens opvalt: “Ze zijn allemaal zo blij en vrijgevig, ondanks dat ze zelf bijna niets hebben. In Nederland hebben we juist zoveel en vinden we het moeilijk om iets van onze rijkdom weg te geven. Het is een voorrecht dat wij hier zijn geboren, we mogen best wat vrijgeviger zijn,” vindt Tiemen.
Op één van de laatste dagen dat de jongens in Indonesië zijn, is het tijd voor de marathon: “Die sportieve prestatie was gedurende de week een beetje naar de zijlijn verschoven, door alles wat we zagen en meemaakten. We zijn om 3.00 uur in de nacht gestart om de hitte voor te blijven.” De eerste kilometers gaan Elian en Tiemen goed af. Voor Tiemen een hele opluchting, omdat hij voor de reis last kreeg van zijn knie: “Het was al spannend of ik überhaupt kon beginnen, dus ik was voor elke stap dankbaar.” Naarmate de marathon vordert, krijgen ze het steeds zwaarder. Elian: “Ik heb mij mentaal en fysiek nog nooit zover moeten pushen. Ik zag hoe één van de andere renners buiten bewustzijn raakte op een hulppost. Dat deed wel wat met mij, ik raakte een beetje in paniek omdat ik mij zelf ook niet zo lekker voelde. Toch ging ik door.”
Foto: Peter Orsel
Na 35 kilometers moeten Elian en Tiemen stoppen. Ze kunnen niet meer op tijd de finish halen: “We kunnen wel allemaal smoesjes bedenken, maar het was gewoon hartstikke zwaar en we hebben alles eruit gehaald wat erin zat.” Bij de finish worden ze ontvangen door hun twee sponsorkindjes: “Dat was heel bijzonder, want voor hen hebben we dit allemaal gedaan.” Samen met de andere Muskatleten hebben ze meer dan een half miljoen euro opgehaald voor diverse lokale projecten in Indonesië.
