Column Melissa: Ik kijk toch het WK, ben ik hypocriet?

Ik had mij voorgenomen dit jaar niet het WK te kijken. Dat had meerdere redenen: de ruggengraatloze FIFA die zich liet omkopen, de gestorven arbeidsmigranten, de geschonden mensenrechten én het feit dat ik niet echt heel enthousiast wordt van al die kleinzerige mannen die kermend over het veld rollen als ze maar een klein duwtje krijgen. 

Toch merk ik dat de verleiding wel heel groot is. Ik heb last van FOMO, the Fear Of Missing Out, waardoor ik bang ben om iets te missen. Tegelijkertijd denk ik ook; welk verschil kan ik maken? De stadions zijn al gebouwd, de FIFA is al omgekocht, de sponsors hebben al betaald. Het geld is al binnen en laten we eerlijk zijn, de positieve reclame voor Qatar ook. Ondanks alle kritiek zijn er immers toch miljoenen mensen die wél genieten van het WK en die dus alles wat daar gebeurt kunnen negeren. Het ergste is; ik hoor daar ook bij. Ook ik heb al een paar wedstrijden (deels) meegekeken. Ik voel mij daardoor best hypocriet, omdat ik heel goed weet wat daar allemaal is gebeurd. Ze voetballen letterlijk op het graf van arbeidsmigranten en verheffen een sport boven mensenrechten. En ik kijk daar dus naar...

Ik moet zeggen, de afgelopen dagen hebben mijn gevoel van hypocrisie niet verlicht. Dat gedoe over die aanvoerdersband, tja. Ik vind het naar om te zien hoe de KNVB zo diep in de ranzige onderbroek van de FIFA kruipt. Ons elftal had die gele kaart gewoon moeten pakken, vind ik. Voetbalfans hoor ik nu zuchten, want een gele kaart is niet niets. Dat snap ik! Nog één overtreding (heb ik het mis of kun je die gewoon voorkomen?) en je hebt rood aan je broek hangen. 

Weet je wat ook niet niets is? Vermoord of gevangen gezet worden omdat je niet heteroseksueel bent! Dat gebeurt in Qatar namelijk, waar zware gevangenisstraffen staan op het hebben van een relatie met iemand van hetzelfde geslacht. In de aanloop van het WK is het hierover vaak genoeg gegaan. Vaak werd geopperd dat dit toernooi dan juist een mooi moment was om dit aan te kaarten. Het maakt me boos dat dit nu niet meer gebeurt. 

Maar ja, ook in de VS zijn laatst vijf LHBTQ+ mensen doodgeschoten en ook in Nederland zien we buitensporig geweld. We zijn al in Qatar, het geld is al verdiend, het leed is al geschied. Er rest ons eigenlijk maar één ding en dat is dat we doordrongen blijven van het feit dat dat soort praktijken daar gebeuren én dat de meeste mensen het geluk hebben dat ze zo’n aanvoerdersband of speldje gewoon af kunnen doen en dat de straf slechts een gele kaart is en niet tientallen jaren in de gevangenis.

Melissa Wijnja is journalist bij RondOm Vandaag. In haar columns schrijft ze over dingen die haar opvallen of raken. Ze zet u graag even aan het denken.