Anneke onderweg naar 10.000ste mutsje voor ‘als je even geen haar hebt’

LEEUWARDEN - “Wanneer ga je ze nou maken?” vroeg Wilma in 2005 aan haar vriendin Anneke Langenberg. Anneke was hoedenontwerpster maar het modewereldje gaf haar geen voldoening meer. Liever wilde ze wat betekenen voor haar medemens en ze liep al een tijdje rond met het idee om mutsjes te maken voor mensen die even geen haar meer hebben. Het duwtje in de rug van Wilma had ze nodig. Ze stopte met het maken van hoeden en richtte zich volledig op het ontwerpen en maken van de mutsjes. Binnenkort maakt ze het 10.000ste exemplaar. 

Anneke is altijd al creatief geweest en als tiener wilde ze graag naar de kunstacademie: “Ik deed een beroepskeuzetest, een vast onderdeel van de Mammoetwet destijds, waaruit bleek dat ik geen creatieve vaardigheden bezat, zelfs niet een beetje. Het werd mij en mijn ouders ten strengste afgeraden om naar de Kunstacademie te gaan.” Ze luistert naar het advies, gaat in de zorg werken, maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan: “Ik was altijd ergens mee bezig, probeerde alles uit en haalde honderden diploma’s. Dat was misschien ook wel omdat ik het gevoel had dat ik wilde bewijzen dat ik wel creatief was, dat ik het wel kon.” In Leeuwarden volgt ze de modeopleiding van Magda Daniels en daar ontstaat haar liefde voor het ontwerpen en maken van hoeden: “Voor het eerst voelde ik: Dit is niet iets wat ik alleen wil, dit is wat ik bén.” Ze wordt hoedenontwerpster en met succes, ze werd onder andere genomineerd voor de prestigieuze Nederlandse Hoeden Prijs en haar ontwerp werd aangekocht door Kunstmuseum Den Haag. 

Anneke had eindelijk iets gevonden wat écht bij haar paste, tot ze genoeg kreeg van ‘dat wereldje’. Ze wilde andere mensen helpen. “Destijds zag je minder mensen met kanker en vaak gebruikten zij een pruik als ze kaal werden. Heel soms gebruikte men nog weleens een sjaaltje, maar dat was ook niet praktisch. Dat moet toch ook anders kunnen, dacht ik.” Ze ontmoette Wilma bij het toenmalige Toon Hermans Huis in Leeuwarden: “Van haar kreeg ik een schop onder de kont. Bij haar is het allemaal begonnen.” Met advies van Wilma ontwerpt Anneke de eerste mutsjes: “Je moet met een aantal specifieke dingen rekening houden, het is niet zomaar een muts. Mensen kunnen bijvoorbeeld een hele gevoelige hoofdhuid krijgen, dus er moeten zo weinig mogelijk naadjes zijn. Ik maak de mutsjes achter in de nek wat langer. De meeste vrouwen zijn gewend dat daar haar zit. Het voelt dan onnatuurlijk als daar dan niets meer zit en trekken daarom een normaal mutsje vaak te ver naar achter. Je wilt dat een mutsje zo lekker mogelijk zit, dat het veilig voelt en dat mensen er zelfvertrouwen van krijgen.” Betaalbaarheid vindt Anneke ook belangrijk: “Ik wil hier geen winst op maken. De prijs dekt de kosten, meer niet.” 

Inmiddels heeft ze bijna 10.000 mutsjes gemaakt. Van simpele mutsjes in subtiele kleuren tot de meest kleurrijke creaties, met toevoegingen zoals bijbehorende sjaaltjes, regenmutsjes, zonnekleppen, sneldrogende mutsjes om mee te zwemmen en extra zachte slaapmutsjes. Voor iedereen heeft ze een passend mutsje. Met elke klant heeft Anneke persoonlijk contact: “Vaak komen ze langs om de mutsjes te passen, of we hebben telefonisch of via de mail contact. Ik vind het belangrijk dat ze hun verhaal bij mij kunnen doen. Dat is soms wel zwaar hoor, maar het lukt mij altijd om het verdriet daar te laten waar het hoort. Ik kom iets moois brengen, iets wat hen zelfvertrouwen en veiligheid geeft.” Anneke kent de impact het verliezen van haar heeft op vrouwen: “Dat is vreselijk. Toch is het passen van de mutsjes vaak heel erg leuk. Er gaat nooit iemand zonder glimlach de deur uit, daar zorg ik voor.”

Heeft u ook (tijdelijk) haar verloren? Anneke helpt u graag! Ga naar www.eltsenien.nl.