‘Fotograferen is mijn manier om een tijdlijn van mijn leven te maken’

BARCELONA - In de urban-scene wordt ‘anders-zijn’ gevierd en dat is nou nét de reden waarom fotograaf Hannah Stienstra uit Goënga er zo graag werkt. Met haar camera legt ze skaters, BMX’ers en andere alternatievelingen vast op de gevoelige plaat en met succes. Haar werk is te zien in meerdere exposities en ze wordt vaak gevraagd om te fotograferen bij urban-, queer- en punkevenementen.

Hannah groeide op in een klein dorpje in de buurt van Sneek. Niet echt de plek waar je in contact komt met de urban-scene: “Op de basisschool zat ik met zeven andere kinderen in de groep en op de middelbare school in Sneek ging ik voornamelijk om met de andere kinderen die uit de omliggende dorpen kwamen. Er was niet veel diversiteit, er waren geen groepjes aan wie ik mij kon spiegelen.” Ze voelde zich daardoor wel eens anders: “Als ik een streepjesbroek aan had, dan viel dat iedereen gelijk op. Ik was in die tijd zoekende en vond weinig herkenning bij mijn klasgenoten.” Het is niet zo dat ze zich niet thuis voelde in Friesland, benadrukt ze: “Ik heb het altijd goed gehad en ik kom er nog altijd graag. Het dorp voelde niet te klein, maar ik wilde wel graag nieuwe mensen ontmoeten, andere plekken ontdekken. Daar krijg ik energie van.”

‘Kunst evolueert altijd’

Op de middelbare school vindt Hannah de creatieve vakken het leukste, maar ze krijgt niet de indruk dat een carrière in die sector mogelijk is: “Al twee jaar lang stond daarom vast dat ik de hotelschool wilde doen. Toen ik daar werd afgewezen dacht ik: huh, wat moet ik nu dan doen?” Omdat ze goed in Engels is, kiest ze voor de opleiding Docent Engels: “Na een paar weken realiseerde ik mij al dat dat echt niets voor mij was. Toen ben ik mij toch eens gaan verdiepen in een creatieve carrière.” Ze komt terecht op de docentenopleiding van Academie Minerva in Groningen.

Het is in die tijd dat ze haar eerste camera koopt: “Ik ben altijd visueel ingesteld geweest en heb beelden nodig om herinneringen op te halen. Ik voel een drang om alles vast te leggen, zodat ik er later op kan terugblikken. Op Snapchat heb ik duizenden foto’s van mijn vrienden uit onze middelbare schooltijd. Fotograferen is voor mij een manier om een tijdlijn van mijn leven te maken, als een soort dagboek.” Ze legt in die tijd voornamelijk haar eigen omgeving vast: haar huisdier, ouders, Friese landschappen: “Docenten begrepen mijn werk vaak niet, omdat ik niet binnen de gebaande paden werkte. Ik heb het daarom best zwaar gehad op die opleiding, maar wilde het graag afmaken. Nu hoor ik van vrienden dat er daar meer ruimte is voor mijn werkwijze. Kunst evolueert altijd, ik was net te vroeg, denk ik.”

Anders zijn wordt gevierd 

Tijdens het uitgaan in Groningen ontmoet Hannah nieuwe vrienden, mensen uit de urban-scene: “Die wereld heeft mij altijd gefascineerd. Ik voelde mij altijd anders, maar hier wordt dat gevierd. Mensen kiezen er juist heel bewust voor om anders te zijn, in de manier waarop ze zich kleden, hoe ze zich uiten en hoe ze in het leven staan. Voor het eerst voelde ik herkenning.” Haar nieuwe vrienden nemen haar op sleeptouw en de camera gaat natuurlijk ook mee: “Destijds was zo’n point-and-shootcamera heel populair. Ik kocht er eentje voor een euro in de kringloopwinkel, maar was veel te bewust bezig met de perfecte foto maken. Ik was bang dat het rolletje zo op ging en dus ging ik op zoek naar eenzelfde soort camera, maar wel digitaal.” Via Marktplaats tikt ze er eentje op de kop: “Dat was echt de start. Die camera staat zelfs getatoeëerd op mijn lichaam.”

Inmiddels werkt Hannah regelmatig in opdracht, bijvoorbeeld tijdens BMX- en skatewedstrijden, en haar foto’s zijn te zien in verschillende exposities, zoals bij URBANIA in De Lawei in Drachten. Ze woont in Barcelona: “Ik werkte bij Keunstwurk, een instelling die erg afhankelijk is van overheidssteun. Vorig jaar was het nog maar de vraag of mijn functie zou blijven bestaan en heb ik nagedacht over wat ik dan wilde doen. Ik had heel erg de behoefte om mij te focussen op mijn eigen kunst, in een nieuwe omgeving. Barcelona heeft een grote urban-scene, waar ik heel snel ben ingerold. Het stadse leven buiten de gebaande paden fascineert mij hier eindeloos. Het plan was om hier tijdelijk te blijven, maar ik heb besloten om mij hier voor onbepaalde tijd te vestigen.”

Op zoek

Hannah heeft inmiddels een groot aantal foto’s, zowel van de scene in Nederland als die in Spanje. Nu is ze op zoek naar een vorm om die te publiceren: “Ik ben iemand die heel erg in het hoofd zit. Daarom vind ik fotografie ook zo fijn, het is heel intuïtief, en het dwingt mij om in het moment te blijven. Maar nu het moment komt dat ik mijn werk kan laten zien, denk ik te veel na over de vorm.” Sociale media, zoals Instagram, zijn geen optie voor de fotograaf: “Alles is daar zo vluchtig. Niemand is bewust bezig met wat ze zien. Dat vind ik zonde.” Ze wil haar foto’s dus op een andere manier laten zien: “Ik ben op zoek naar iets wat even anders is dan een normaal fotografieboek, maar wat precies, daar zit ik nog over na te denken.”

In de toekomst hoopt ze dat ze de financiële vrijheid heeft om ook kunst te blijven maken: “Het zou prachtig zijn als ik alleen van de fotografie kan rondkomen, zodat ik mij daar ook echt op kan focussen. De commerciële klussen vind ik erg leuk om te doen, juist omdat ik dan óók kunstzinnig bezig kan zijn.” Hannah heeft niet de ambitie om grote fotografieprijzen te winnen of op de allergrootste urban-events te fotograferen: “Als ik ouder ben en terugkijk op alles wat ik heb gemaakt, dan hoop ik een tijdlijn te zien van mijn leven. Dat ik mij weer even kan verplaatsen in de fases waarin ik toen zat, dat ik kan herbeleven waar ik toen blij van werd, dan is het goed.”