2021

Het zonnetje schijnt over mijn thuiswerkplek. Muziek op de achtergrond, Cleo spinnend op een stoel naast me, een echtgenoot die krentenbollen neerzet en de koffiemachine binnen handbereik.

Ik heb een stabiel humeur, maar ik merk dat ik stemmingsgevoeliger ben sinds een maand of 10. En dat is zeker niet alleen maar negatief of somber. Het zit ook in genieten van kleine dingen. Zoals vandaag bijvoorbeeld.
Maar dat is wel de vorm van de dag. Op anderen dagen kan ik het thuis saai vinden, mis ik inspiratie om voldoende voortgang te bereiken en lijkt iedere dag op de andere. Dan voel ik me zoals de puber van lang geleden.
Het kost me moeite om het leven op een andere manier in te vullen. Ik voel me belemmerd, omdat we thuis moeten blijven en ik houd me aan de maatregelen, omdat ik niet besmet wil worden of anderen wil besmetten. Maar niet in de laatste plaats voel ik me minder betrokken bij familie en vrienden nu we elkaar amper zien.
Het is dubbel. Even niets, rustig aan doen en geen druk voelen is prettig. Tegelijkertijd heb ik behoefte aan prikkels en afleiding. De wens om weer een stap vooruit te zetten is er altijd en ik ben op zoek naar wat me stimuleert. Wat vind ik nou echt belangrijk? Wat zou ik graag willen? Hoe ga ik dat bereiken?
Het fijne is, dat ik voor dat proces helemaal niemand nodig heb. De meeste dagen heb ik genoeg aan mijn hoofd en geef ik mezelf weinig ruimte om even niets te doen. En juist dat moment van verveling geeft me de gelegenheid om ook weer even op te laden. Het liefst buiten. Lekker wandelen, frisse lucht en om me heen kijken.
Na een kwartiertje ben ik het vervelende gevoel meestal kwijt en kom ik weer met een opgefrist hoofd thuis. Ik heb een klussenlijst gemaakt. De hoogste tijd om mijn kledingkast weer eens flink op te schonen en er is nu geen enkel excuus om niet weer te gaan sporten.
Op naar de verlenging van de lockdown, het hoofd omhoog en met frisse moed weer verder.

Désirée van Dijk-Attema
Directeur van Aldlânstate in Leeuwarden en Heerenhage in Heerenveen