Oud-paralympiër Stefan Boersma blijft inspireren
SportHEERENVEEN - Na een drukke carrière van 11 jaar heeft CP-voetballer Stefan Boersma uit Joure, inmiddels 29 jaar oud, besloten om het speelveld te verruilen voor een rol als trainer. De oud-international kijkt met trots terug op zijn tijd in de sport, waaronder zijn deelname aan de Paralympische Spelen in Rio de Janeiro in 2016. Nu richt hij zich op het trainen van de volgende generatie CP-voetballers, en doet hij dagelijks zijn best om een groot publiek te inspireren met zijn verhaal.
Stefan’s liefde voor voetbal ontstond al op jonge leeftijd. “Mijn ouders en broer voetbalden allemaal bij SC Joure, dus het was logisch dat ik ook ging voetballen,” herinnert hij zich. Vanwege zijn cerebrale parese (CP), een houding- en bewegingsstoornis die veroorzaakt wordt door hersenbeschadiging bij de geboorte, kon hij echter niet goed lopen. Hij belandde daarom al snel in het doel. “En daar ben ik eigenlijk blijven staan,” vertelt Stefan. “Het beviel heel goed. Ik werd er steeds beter in en had er steeds meer plezier in.”
Van Joure naar Rio
Zijn talent bleef niet onopgemerkt. Op zijn vijftiende werd Stefan uitgenodigd door de KNVB om te komen trainen en een aantal jaar later verhuisde hij naar Papendal, waarna het team een A-status vanuit NOC*NSF ontving. “De grote namen zien trainen op Papendal, zoals Dafne Schippers, maakt jezelf ook gretiger om te gaan trainen en beter te worden,” vertelt de oud-voetballer. Dit vele trainen leidde tot zijn deelname aan de Paralympische Spelen van Rio in 2016, een jongensdroom die uitkwam. Hoewel het team met een vierde plaats zonder medaille naar huis ging, was het toch een hoogtepunt in zijn carrière. “Het was fantastisch om daar te mogen voetballen. Voor ons waren de Spelen het hoogst haalbare, net zoals het WK of de Champions League voor reguliere voetballers. Brazilië is ook wel een voetballand, dus elke wedstrijd speelden we voor meer dan 10.000 toeschouwers.”
Laat je niet beperken, maar denk in mogelijkheden
Na de Spelen veranderde er veel. CP-voetbal zou in 2020 niet terugkomen op de Paralympische Spelen, waardoor de spelers hun A-status verloren. Stefan vertelt: “dan kom je dus terug uit Brazilië en dan moet je weer thuis gaan wonen omdat je eigenlijk geen huis meer hebt. En je hebt geen baan, want voetbal was je werk”.
Inclusie in actie
Het werd zijn doel om anderen te helpen hun weg te vinden, zowel in de sport als daarbuiten. Via de Edwin van der Sar Foundation, een organisatie die jongeren met hersenbeschadiging ondersteunt in hun sportieve en maatschappelijke ontwikkeling, kwam Stefan in aanraking met Randstad Participatie. Inmiddels draagt hij daar met zijn functie als HR supportmedewerker bij aan een toegankelijke arbeidsmarkt voor mensen met een beperking. Daarnaast geeft hij presentaties om te laten zien dat iedereen kan sporten, ook als je een beperking hebt. Dit doet hij op basisscholen, bedrijven en zelfs in de gevangenis. “Het was heel bijzonder om mijn verhaal te vertellen aan gedetineerden. Zij hebben eigenlijk ook een beperking, letterlijk zelfs. Als zij uit de gevangenis komen moeten ze natuurlijk wel weer verder met hun leven, dus ze moeten zich niet laten beperken door wat ze gedaan hebben,” stelt Stefan.
De voormalig paralympiër heeft de Spelen nog niet helemaal gedag hoeven zeggen. Op uitnodiging van NOC*NSF heeft hij daar op 1 september mogen deelnemen aan een panelgesprek over de inclusieve arbeidsmarkt. Bovendien heeft hij goede hoop dat CP-voetbal in 2032 terugkeert naar de Spelen en dat hij het nog eens mee mag maken, zij het als trainer. Terugkijkend op zijn leven in de voetbalwereld zegt Stefan: “Ik krijg vaak de vraag waar ik zou staan als ik geen beperking had gehad, maar dan zeg ik altijd dat het me heel veel heeft gebracht”.
