Column Melissa: Moet ik altijd een innerlijke strijd voeren om gezond te zijn?

De afgelopen twee jaar zijn mijn vriendin en ik bewuster aan het leven. Dat wil zeggen dat we meer bewegen en gezonder proberen te eten. Geen gekke diëten hoor, nee, als ik het zou moeten uitleggen dan zou ik zeggen dat we ‘normaal’ aten. Gebalanceerde maaltijden met meer eiwit en meer vezels, geen snacks en frisdrank door de week en in het weekend maar één keer per dag een ‘snack-moment’. Ik ging twee keer in de week naar een fysio voor mijn knierevalidatie en daarnaast nog één keer zelf naar de sportschool en zij was ook zeker drie keer in de week in haar eigen sportschool te vinden. 

Ik dacht een mooie balans te vinden. Geen crash-dieet en keihard sporten voor resultaat op de korte termijn, maar nieuwe gewoontes creëren waar we ons hele leven baat bij hadden. Ik was ervan overtuigd dat we het goed onder de knie hadden, maar toen gebeurde ‘het leven’ weer. Mijn vader overleed, we gingen verhuizen en opeens was het weer een strijd om bij het doen van de boodschappen niet even dat extra zakje snoep mee te nemen, om naar de sportschool te gaan op een vrije dag en nee te zeggen tegen een worstje en een kaasje op de zaterdagmiddag. De hoop dat ik, door te investeren in goede gewoontes tijdens een stabiele levensfase, niet zou terugvallen in mijn oude patronen vervloog. 

Nu we zijn verhuisd en het verdriet wat minder heftig is, proberen we die goede gewoontes weer op te pakken. Daarvoor zijn hele bewuste keuzes nodig en daar baal ik stiekem wel van. Het hele idee van het maken van nieuwe gewoontes is dat het een automatisch proces wordt, niet dat je jezelf alsnog de hele tijd moet afremmen. 

Altijd dacht ik; nu even doorbijten en dan is het voor de rest van je leven makkelijker. Dat blijkt niet zo makkelijk, wat mij best een beetje moedeloos maakt. Om mij heen zie ik oudere mensen, vooral vrouwen, die nog steeds bijna elk moment van de dag bezig zijn met eten. Biologisch, zonder suiker, geen koolhydraten, vegetarisch of juist animal-based, maar vooral: niet teveel. Is dit ook mijn lot? Moet ik tot het einde van mijn tijd altijd maar streng voor mijzelf zijn, omdat ik anders te veel aankom?

Voor mij gaat het trouwens allang niet meer om alleen mijn gewicht, want gezondheid is veel meer dan alleen dat getalletje op je weegschaal. Ik weet alleen wel dat ongezond leven, door slechte voeding te eten en door minder te bewegen, niet goed voor mij is. Ik voel mij niet lekker, zit mentaal minder goed in de wedstrijd en krijg meer pijntjes. Ik weet dus heel goed waar ik het voor doe. Alleen als ik dan weer in de supermarkt loop langs al die lekkernijen en ik dan een innerlijk strijd uitvecht, dan denk ik; is dit echt mijn toekomstperspectief? Ik vraag mij dan af wat ik zelf zou kunnen doen om dit gevecht minder te hoeven voeren én niet steeds te verliezen als mijn leven even uit balans is, maar ik vraag mij ook af of de maatschappij zou kunnen veranderen. Laatst las ik nog in het nieuws dat 80 procent van het eten in de supermarkt ongezond is. Kunnen we daar niet ook iets aan veranderen?