Trouwambtenaar Ella: ‘Het is nu tijd om de Liefde te vieren’

Mijn naam is Ella van Halderen en ik ben trouwambtenaar in de gemeente Heerenveen. Dat ik deze column over de Liefde mag schrijven, beschouw ik als een eer. Natuurlijk, zo rond Valentijnsdag gaat het vooral over de Liefde tussen twee mensen die van elkaar houden. Ik vertel jullie de verhalen van echte mensen, maar hun namen en situaties heb ik om privacy redenen veranderd.

Maar wat is eigenlijk Liefde? Dat is, dat je het iemand gunt om gelukkig te zijn. Dat je elkaar de ruimte geeft. Liefde is voor ieder persoonlijk en je kunt er geen bonuspunten mee verdienen. Want, jij hebt niet méér óf juist minder lief, dan hij of zij!

Een jaar geleden werd ik gevraagd om het huwelijk te voltrekken tussen twee jonge mensen. Ik zal ze hier Sietske en Johan noemen. Sietske was nog maar 24 jaar en al geruime tijd ernstig ziek. In die paar weken vóór hun huwelijk leerde ik ze goed kennen. Nog voordat ze trouwden, vroeg Sietske aan mij of ik later ook bij haar uitvaart zou willen spreken. Maar zover was het toen gelukkig nog lang niet. Hun liefde? Dat leek op een levensechte Lovestory! In Hollywood zouden ze ervan smullen. Als film zou het een kaskraker worden. Want liefde en verdriet dat raakt je! Maar gelukkig zijn we hier niet in Hollywood, ‘mar yn Fryslân, hjir yn it Hearrenfean’. Dit is het verhaal van Sietske en Johan. Ondanks haar ziek-zijn avontuurden zij, zo lang als ze konden, samen door het leven. Ze reisden over de wereld, geloofden in elkaar en in een leven zonder ziek-zijn. Maar het liep anders. Want zeven weken na hun trouwdag, overleed Sietske in zijn armen. 

‘Samar midden op in winterske dei fladdere sy fier fuort, ûnderweis nei dat stipke oan ‘e hoarizon.’ Dit is ook Liefde.

Gelukkig leven véél mensen véél langer! 

Want, op een mooie zomerse dag liepen Hanneke en Martha, hand in de hand, de overvolle trouwzaal van gemeentehuis Crackstate binnen. Dit was hun dag! 

Twee stralende bruiden in het wit, hand in hand onderweg naar het altaar. Via Facebook leerden ze elkaar kennen en ze werden verliefd. Dit gevoel, dat was zo overweldigend! Zo hartstikke spannend en ook zenuwslopend. Want, “wat zullen de mensen wel niet zeggen!” Toch besloten ze die stap te zetten. Zij wilden samen oud worden, ze wisten ‘t zeker!

Hanneke en Martha trouwden voor de Liefde én voor de Wet! Want Hanneke kan nu oprecht zeggen: “Kijk, dit is Martha, zij is mijn vrouw!” 

Trouwen? Dat doe je om het voor de Wet goed te regelen. Voor nu en in de toekomst! Hoe zal dat dan zijn over 40 jaar? Dan hoop je nog steeds gezond en gelukkig te zijn, daar op dat mooie plekje op het Friese platteland. Want, daar voelen zij zich thuis! Want, een Fries kijkt naar wie je bent als mens en niet naar geaardheid. Hanneke en Martha, zij leven nog lang en gelukkig! 

Dan denk ik, dat het nu tijd is om de Liefde te vieren! Jullie allemaal, iedereen die dit leest, een gelukkige Valentijnsdag toegewenst!