Column Melissa: Voor mijn oma en opa

4 juni is het opa en oma dag, een redelijk onbekende feestdag die vooral in de Verenigde Staten gevierd wordt. Jammer eigenlijk, dat we in Nederland niet echt stil staan bij deze dag, want ze verdienen het natuurlijk wel, die opa’s, oma’s, pakes en beppes. Ik mag mij gelukkig prijzen met de leukste, liefste en warmste opa en oma van de wereld. Waarom zij die eer krijgen, hoor ik u vragen? Goed, ik zal het u vertellen. 

Ik mag absoluut niet klagen over mijn jeugd, want in veel opzichten ben ik opgegroeid in een stabiel en veilig huis. Er was voldoende geld, we kwamen geen aandacht te kort en we hadden niet te maken met sociale problemen. Toch was het niet altijd even rustig. Mijn vader was vaak ziek, al rond mijn derde levensjaar lag hij regelmatig in het ziekenhuis. Wanneer mijn moeder hem bezocht, we gingen vanzelfsprekend niet altijd mee, kwamen mijn opa en oma naar ons toe (of we gingen daar logeren). Zij zorgden, samen met mijn moeder, voor de stabiele basis die je nodig hebt als jong kind, zeker in onzekere tijden. Nu ik ouder ben realiseer ik mij pas hoe belangrijk dat voor ons was. 

Vanaf jonge leeftijd waren niet alleen mijn vader en mijn moeder, maar ook opa en oma onlosmakelijk verbonden met mijn leven. Ze waren (soms op de achtergrond) altijd in de buurt bij belangrijke en invloedrijke momenten. Toen ik drie was en mijn vader een transplantatienier kreeg van mijn moeder, logeerde ik bij hen. Toen mijn vader die nier weer verloor, vingen zij ons op. Toen mijn vader een hartaanval kreeg en een open-hart operatie moest ondergaan, waren zij er voor ons om te koken en ons te troosten. 

Mijn opa en oma waren er altijd voor ons. Ze waren de vaste grond onder onze voeten, als de fundamenten van ons huis stonden te trillen, maar ook de extra versiering als er wat te vieren was. Vanaf mijn doop, de eerste schooldag en mijn eerste korfbalwedstrijd tot het behalen van mijn hbo-diploma en het binnenslepen van mijn eerste ‘grote-mensen-baan’ stonden zij in de coulissen, met aanmoediging, troost en applaus. 

Mijn fundering staat op goede, sterke grond. Ik weet, dat als mijn huis straks instort omdat mijn ouders beide terminaal ziek zijn, dat er dan een plek is waar ik iets nieuws op kan bouwen. Mijn leven zal ongetwijfeld een puinhoop zijn na het overlijden van mijn ouders, maar de grond wordt niet onder mijn voeten weggeslagen. Er is goede grond en op die grond bouw ik, mét de puinhopen, iets wat zowel nieuw en van mij is, als oud en vertrouwd. Oma Ria en opa Frans, ik weet dat jullie dit lezen. Bedankt voor alles en ik hou van jullie.