Column Melissa: In mijn fotoboek is ook ruimte voor het normale leven

Vroeger maakte mijn moeder onze fotoboeken. Honderden foto’s van onze baby-, peuter-, kleuter-, kinder- en pubertijd zijn door haar geduldig in een boek geplakt. Nu ik op mijzelf woon is het mijn verantwoordelijkheid om ervoor te zorgen dat bepaalde herinneringen worden opgeslagen. Het probleem is dat ik ben opgegroeid in een wereld waarin bijna al mijn foto’s staan opgeslagen op een device, zoals mijn laptop of mijn mobiele telefoon. Superhandig, dacht ik eerst, maar nu ik een paar keer van mobiel ben overgestapt en niet trouw alle foto’s heb opgeslagen in de cloud, ben ik best een groot deel van die herinneringen kwijt. 

Twee jaar geleden begon ik daarom heldhaftig met het maken van een fotoboek op Albelli. De fotoboeken van mijn moeder gaan tot 2015, toen ik begon met mijn vervolgopleiding. Mijn boek begint dus in 2015 en het bleek nog wel een werkje te zijn, want de foto’s moest ik overal en nergens vandaan halen. Uit groepsgesprekken op WhatsApp, van mijn Instagram, uit mijn onvolledige cloud, uit verlopen WeTransfers. Eerste les is geleerd: als je een fotoboek wilt hebben, begin daar dan op tijd mee. Nu ik, twee jaar later, de foto’s van 2019 toevoeg aan het boek, leer ik een nieuwe les. Foto’s van vakantie en grote gebeurtenissen zijn er genoeg. Ik heb gigabytes aan foto’s van vakantie met vriendinnen, van de geboorte van mijn neefje, van de komst van onze hond Milo, van kerst en van verjaardagen. Deze foto’s zijn mij dierbaar, want ze laten mooie momenten en dierbare herinneringen zien. 

Mijn fotoboek staat vol met de hoogtepunten van mijn leven, maar het leven bestaat niet uit alleen maar ups. Er zijn ook mindere momenten en 90% van de tijd zijn momenten ook ‘gewoon’ gewoon. Een avondje bankhangen met je partner, wandelingen met je ouders, naar je werk gaan in je vertrouwde autootje. Dat zijn momenten die het fotoboek vaak niet halen, terwijl dat soort momenten juist zo makkelijk worden vergeten. 

Later als je, net zoals ik, een fotoboek aan het maken bent, is het jammer dat die foto’s ontbreken. Wie van mijn leeftijd heeft nog een foto van zijn allereerste auto? Van je eerste werkplek? Van je collega’s van dat leuke bijbaantje dat je had als jongere, van jouw moeder die gewoon thuis net dat ene ding zit te doen wat je vult met vertrouwelijkheid, van jouw vader die altijd aan de zijlijn stond van elke voetbalwedstrijd? 

Ik maak een fotoboek van mijn leven. Daarin is ruimte voor de mooiste momenten in mijn leven, maar ook voor mijn normale, alledaagse leven. Dus ga ik daarvan meer foto’s maken. Jij ook?