Vijf jaar beschut wonen bij Fidesta Skoatterhuys

HEERENVEEN - Op 1 december bestaat Fidesta Skoatterhuys vijf jaar – een bijzondere mijlpaal voor zorgondernemers Pim en André. Zij veranderen in die vijf jaar het pand aan het Schoterplein van een ouderwets verpleeghuis naar een levendige woonomgeving waar bewoners zich gezien en thuis voelen. “Het is mooi om te zien hoe mensen hier opbloeien,” vertelt Pim. “Dat is precies waar we het voor doen.”

Pim en André verruilden hun woonplaats Amersfoort voor Skoatterwâld, waar ze aan de slag gingen als zorgondernemers van Fidesta. André had al jaren ervaring als verpleegkundige en Pim was van de hospitalitysector overgestapt naar de zorg. “Ik had genoeg van de horeca en werd locatiemanager van een kleinschalig woonhuis voor mensen met een lichamelijke beperking. Dat voelde als een warm bad, het paste echt bij mij,” vertelt hij. Het stel wilde graag samen een volgende stap zetten, maar verhuizen naar Heerenveen vond Pim wel een héle grote stap. Toch besloten ze een kijkje te nemen in het toekomstige Skoatterhuys. “Ik was meteen verkocht. Het is een hele mooie locatie, vlakbij Oranjewoud en in een hele leuke wijk.”

Alles mag, niets moet

Dat het pand vroeger dienstdeed als verpleeghuis, was wel te zien, herinnert Pim zich. “Wij wilden het gebouw een andere uitstraling geven en hebben een interieurarchitect gevraagd om een plan te maken.” Het resultaat is een warme, huiselijke woonomgeving voor ouderen met een lichte tot matige zorgvraag. In de achttien appartementen wonen mensen met onder meer dementie, parkinson of niet-aangeboren hersenletsel, allemaal zelfstandig. Sommigen wonen alleen, maar er verblijven ook vijf echtparen in het Skoatterhuys. “De zorg hebben we hier in huis. We noemen het daarom ook wel beschut wonen,” legt Pim uit. “Ook als de zorgvraag groter wordt, kunnen mensen hier blijven wonen.”

Elk appartement heeft een eigen badkamer en keukenblok, maar eten doen de bewoners in de gezamenlijke woonkeuken. Daar wordt dagelijks vers gekookt. Om de dag structuur te geven, hanteren de zorgondernemers vaste tijden voor een bakje koffie, de lunch en het avondeten. Toch proberen ze zo weinig mogelijk te bepalen voor bewoners. “Als iemand liever wat langer in bed wil blijven liggen, is het helemaal goed als ze geen koffie komen drinken. Natuurlijk moeten we soms sturing geven, maar we vinden het belangrijk om de bewoners te vragen wat zíj willen en daar respectvol mee om te gaan. Alles mag, niets moet. Zo zou ik zelf ook benaderd willen worden,” deelt Pim.

Iedereen gelijk

Hoewel Pim en André eerst zelf ook in het Skoatterhuys woonden, zijn ze inmiddels verhuisd naar een woning een paar meter verderop. “Zo hebben we een betere balans tussen werk en privé, maar zijn we alsnog dichtbij,” zegt Pim. Ook veel medewerkers wonen in de buurt. “Er is altijd 24-uurs toezicht, maar we kunnen snel bijspringen als er meer helpende handen nodig zijn. We doen het echt met elkaar. Er is dan ook absoluut geen sprake van hiërarchie. Of je nou verpleegkundige of schoonmaker bent en of je nou een flink pensioen hebt opgebouwd of alleen AOW ontvangt, iedereen is hier gelijk.”

De zorgondernemer merkt dat niet alleen de bewoners, maar ook hun naasten veel baat hebben bij het wonen in het Skoatterhuys. “Mantelzorgers kunnen hier weer opgelucht ademhalen, omdat de zorg niet langer op hun schouders rust. Als mantelzorger neem je ongemerkt steeds meer over. De boodschappen, het huishouden; de kans op overbelasting is groot.” Hij vindt het daarom belangrijk dat mensen zich op tijd bewust worden van hun woonsituatie. “Wacht niet tot het echt niet meer gaat. Dan ontstaat er vaak een noodsituatie en heb je niet zoveel keus meer.”