“Spelen in de tweede klasse is knap voor zo’n dorpje”

OLDEHOLTPADE - Hoewel het dorp slechts 1000 inwoners telt, speelt VV Oldeholtpade al enkele jaren op een verrassend hoog niveau in het amateurvoetbal. Het eerste elftal van de plaatselijke voetbalvereniging draait namelijk voor het derde jaar op rij mee in de tweede klasse. Keeper Christian Weijs, die met zijn 34 jaar de oudste en meest ervaren speler is van het relatief jonge team, vertelt over de uitdagingen en kansen van het komende seizoen.

“We hadden een goed seizoen vorig jaar,” begint Christian. De club eindigde in de middenmoot, een resultaat dat ook dit jaar weer nagestreefd wordt. “Het wordt echter een zware competitie, aangezien zes teams uit de eerste klasse zijn gedegradeerd,” legt de keeper uit. Dit jaar is het hoofddoel handhaving: zorgen dat VV Oldeholtpade in de tweede klasse blijft. “Vorig jaar speelden we nog nacompetitie voor promotie naar de eerste klasse, maar dat zat er niet in. Ik denk dat de tweede klasse het hoogste niveau is dat we als club kunnen halen, en dat is al heel knap voor zo’n klein dorpje.”

Een moeilijke start

Het huidige seizoen begon stroef voor VV Oldeholtpade, met verliezen in de eerste bekerwedstrijden tegen de Heerenveense Boys en Gorredijk, respectievelijk 1-5 en 3-1. Christian wijt de resultaten aan de opstartende fase waarin het team zich bevindt. “We trainen op dinsdag met 26 man, maar er kunnen er natuurlijk maar 11 in het veld staan. De trainers rouleren nu best veel door zodat iedereen de kans krijgt om te spelen, maar zodra de competitie begint, zullen we met een vaste kern starten,” vertelt hij.

Nieuwe regels, minder schorsingen

Een interessante ontwikkeling dit seizoen is de nieuwe regel in het amateurvoetbal, die bepaalt dat alleen de aanvoerder met de scheidsrechter mag praten. Volgens Christian kan deze regel een positief effect hebben op het team: “In het verleden kregen spelers nog wel eens een gele kaart voor praten tegen de scheids. Ik hoop dat we nu ons koppie erbij houden en deze regel niet overtreden. Zelf ben ik ook heel fanatiek en niet altijd de makkelijkste, maar met deze nieuwe regel houd ik m’n mondje wel dicht,” lacht hij. Christian verwacht dat er minder schorsingen zullen zijn, wat betekent dat iedereen lekker kan blijven voetballen.

Binding met de club

Volgens Christian speelt saamhorigheid een belangrijke rol in de club. Hoewel hij, in tegenstelling tot zijn teamgenoten, niet afkomstig is uit het dorp zelf, zit hij helemaal op zijn plek. “Je wordt gewoon goed opgevangen,” vertelt de keeper. “Er heerst echt een clubgevoel. Spelers die worden gevraagd door clubs op een hoger niveau, kiezen er vaak toch voor om hier te blijven. Ze willen niet weg, omdat ze zich zo verbonden voelen met de club.” Buiten het veld blijft dat gevoel bestaan. “We zijn natuurlijk ook erg goed in de derde helft,” voegt de keeper lachend toe. Hij werkt als zelfstandige en zo nu en dan gaan zijn teamgenoten mee op pad, wat het teamgevoel nog verder versterkt. 

Ook de vrijwilligers ervaren de binding met de club. Christian is vol lof over hun inzet. “Als je ziet hoe het veld erbij ligt, dat is niet normaal. En daar zorgen die vrijwilligers allemaal zelf voor”. Zo hebben ze een robotgrasmaaier en zitmaaier aangeschaft, waardoor het een prachtig veld is om op te spelen. “Clubs die bij ons komen spelen, zijn vaak onder de indruk van hoe mooi ons veld is, en dat zonder kunstgras.”