“Mijn endometriose is nog erger dan gedacht”

HEERENVEEN - Afgelopen juni interviewden wij Anna Kristina Brouwer uit Heerenveen over haar jarenlange strijd tegen endometriose. Een ongeneselijke baarmoederziekte waarbij weefsel, dat lijkt op baarmoederslijmvlies, gaat woekeren buiten de baarmoeder en voor enorme buikpijn en steken zorgt. Anna is hiervoor meerdere keren opgenomen in het ziekenhuis, maar tot een blijvende oplossing komt het steeds niet. Vanaf juni lijkt het met een schokapparaatje iets beter te gaan, maar in september ging het opnieuw mis. Anna moest onmiddellijk naar Londen voor een operatie. Anna doet haar verhaal.

“Het ging een tijdje goed waardoor ik gewoon aan het werk ben gegaan in augustus. Een nieuwe baan, helemaal leuk. Langzaam merkte ik dat het weer slechter begon te gaan. Dan vraag je je af: waardoor komt dat? Komt dat omdat je drukker bent of omdat er iets in je lichaam niet goed zit? De klachten werden steeds heftiger en ik kreeg te kampen met slapeloosheid. Daar had ik eerder ook enorm last van. Ik sliep praktisch niet meer en werd steeds labieler en vermoeider. Dat maakte de pijn steeds zwaarder om te verdragen. Ik merkte dat ik op een gegeven moment de maximale hoeveelheid pijnstillers per dag nodig had om de dag door te komen.” 

Een grote nachtmerrie

Op het moment dat Anna zelfs morfine nodig heeft om de pijn te bestrijden, besluit ze op advies van andere vrouwen uit een lotgenotengroep naar een specialist in Londen te gaan. Daar wordt haar angst werkelijkheid. De endometriose blijkt erger dan verwacht: ze moet onmiddellijk geopereerd worden. Dokter Peter Barton Smith constateert dat de endometriose vergroeid is met de baarmoeder, darmen en de urinewegen. Vooral dat laatste is zorgelijk. Als Anna niet snel geopereerd wordt, kunnen de urinewegen volledig dichtgroeien, wat leidt tot nierfalen. “Ik was in shock. Ik ben naar zoveel verschillende artsen geweest in Nederland, maar constant liep ik vast. Dat het zo erg blijkt te zijn, maakt me natuurlijk boos en verdrietig.” 

Einde aan de onzekerheid

Toch levert het slechte nieuws ook een gevoel van opluchting op. “Je weet nu in ieder geval waar je staat. Juist die onzekerheid vond ik veel moeilijker om mee om te gaan. Ik voelde dat er van alles mis was met mijn lijf, maar ik wist niet wat ik ermee aan moest. Tuurlijk is het moeilijk, zwaar en emotioneel, want je weet nooit hoe je uit de operatie komt. Maar het feit dat ik geen keuze heb, maakt het makkelijker om te accepteren.”

Operatie op 8 maart

Om de operatie en de reis te kunnen bekostigen, start Anna een actie op GoFundMe. Binnen 48 uur haalt ze maar liefst 20.000 euro op en inmiddels staat de teller op meer dan 30.000 euro. “Dat had ik nooit verwacht. Ik blijf maar huilen om de lieve berichtjes en steunbetuigingen. Mensen die mijn proces al heel lang volgen en meeleven met mijn strijd. Je bent je er helemaal niet van bewust in hoeverre het leeft bij andere mensen. Ik ben zo dankbaar en haal hier heel veel kracht uit”, vertelt ze emotioneel. Anna wordt op 8 maart geopereerd in Londen.