Keimpe Roedema exposeert met abstracte fotografie

DE WESTEREEN - In de praktijk van de 79-jarige Keimpe Roedema in De Westereen - als manueel therapeut helpt hij sporters herstellen van lichamelijke kwalen - komen twee werelden samen. De muren hangen vol met bewijzen van sportieve prestaties, van hemzelf (hij is het meest trots op zijn Elfstedenbrevet, dat aantoont dat hij de Elfstedentocht gewandeld, gefietst en geschaatst heeft) en van zijn patiënten; topsporters met gouden medailles en wereldtitels op hun naam. Zijn eigen abstracte fotografie hangt naast alle vaantjes, certificaten, oorkondes en kaarten als blijk van waardering voor zijn hulp: “Tijdens behandelingen hebben we het regelmatig over de foto’s,” vertelt hij. “Topsporters hebben meer oog voor kunst dan je misschien denkt, dus daar kun je met sommigen best over praten.”

Vroeger liet Keimpe zich inspireren door de natuur, zijn reizen en beweging. Als negentienjarige weerkundige bij de Marine, gestationeerd op vliegdekschip Hr. Ms. Karel Doorman, maakte hij uitgebreide diaseries van zijn reizen. Na zijn carrière in de krijgsmacht vervolgde hij zijn educatie onder andere met opleidingen tot fysiotherapeut, manueel therapeut en sportfysiotherapeut. Hij bleek goed in het vak. Grote sportteams en -bonden schakelden zijn expertise in voor hun sporters en Keimpe reisde de wereld rond met onder andere Nederlands beste triatleten en marathonschaatsers. Nog altijd was zijn camera onmisbaar in zijn bagage en zijn werk werd gepubliceerd door vakbladen en media.

Oog voor detail

Destijds legde Keimpe onderwerpen vast die je vrijwel direct kan identificeren, zoals een landschap of een sporter, maar gaandeweg kreeg hij meer oog voor detail. Dat was aan de ene kant omdat hij uitgekeken was op datgene wat men vaak wil fotograferen: “Iedereen maakt landschapsfoto’s, iedereen fotografeert zonsondergangen, daar was ik een beetje flauw van.”

Tegelijkertijd lukten deze gangbare vormen van fotografie Keimpe ook niet echt meer: “Ik heb een oogafwijking waardoor ik niet goed meer kan zien. Ik ben daarom afhankelijk van vervoer, want ik durf niet meer zelf te rijden.”

De omstandigheden richten zijn blik op zijn eigen omgeving. Hij ziet steeds meer de schoonheid in de details van zijn huis, tuin en straat of pakt de trein naar dorpen in de buurt om vervolgens met zijn camera in de aanslag naar huis te lopen. Het zal vast een bijzonder gezicht zijn; een kwieke zeventiger die met de nieuwste iPhone tegen een kerk in Ootmarsum aankruipt om het goudkleurige lijnenspel in de eeuwenoude bakstenen vast te leggen. Hij fotografeert in RAW en bewerkt de foto’s op zijn computer: “Ik ben niet aan het photoshoppen, hè. Dit is zoals het is. Het enige wat ik doe, is een uitsnede maken en het licht, de kleur en de warmte bijstellen.”

De fotograaf is constant aan het scannen, op zoek naar de details en de schoonheid die anderen niet zien: “Mijn motto is: leren zien door te kijken.” In de overkapping in hun tuin hangt een drieluik. Keimpe laat het zien: “Ik liep een bouwterrein op waar ik achteraf niet mocht komen. Op de grond lagen houten platen waar schilders hun spuitbussen en kwasten even op hadden uitgestreken. Voor hen was het afval, maar ik vond het prachtig. Ik heb van de details foto’s gemaakt, zo een stuk of zeven, poem, poem, poem. Godverdorie, denk ik, dit wordt mooi.”

Abstracte fotografie

Het is toeval dat hij in aanraking komt met abstracte fotografie, een vorm van fotografie die weinig bekendheid geniet: “Een andere fotograaf vroeg mij eens hoe ik mijn foto’s afdrukte en zo raakten we aan de praat. Ik was benieuwd wat zij deed en toen vertelde zij mij over abstracte fotografie en over de Academie voor Abstracte Fotografie van Iris Depassé. Daar ben ik ingedoken en het paste precies in mijn plaatje.” Abstracte fotografie is een vorm van kunstfotografie waarbij de fotograaf beelden maakt die niet gelijk herkenbaar zijn als objecten of scènes uit de echte wereld. Vormen, kleuren, lijnen, symmetrie of juist asymmetrie, structuren en licht spelen de hoofdrol: “Je probeert mensen op het verkeerde been te zetten en ze te laten gissen waar ze naar kijken,” legt Keimpe uit. “Bij mijn foto’s staat bewust nooit wat er op de foto staat, dat schept ruimte voor eigen interpretatie.”

In 2022 begint Keimpe aan de opleiding van de Academie voor Abstracte Fotografie, maar dat verloopt niet zonder slag of stoot. Zijn lichaam verplicht hem af en toe een pauze te nemen. Hij worstelt al jaren met glaucoom en in 2020 werd door het bevolkingsonderzoek darmkanker geconstateerd: “Dankzij snel en adequaat ingrijpen van de oncologieafdeling bij Nij Smellinghe heb ik letterlijk en figuurlijk ‘stontmazzel’ gehad,” zegt hij daarover. In november 2025 is zijn dossier gesloten: “Wat ik niet begrijp, is dat mensen zo’n onderzoek aan zich voorbij laten gaan. Het heeft mijn leven gered!” Ondanks de lichamelijke ongemakken zet hij door als fotograaf, want de opleiding inspireert hem en hij krijgt fijne feedback van de docenten. Na twee jaar mag hij zijn diploma in ontvangst nemen. Hij meldt het in een blog op zijn website en schrijft: “De volgende stap? Wat zou het mooi zijn wanneer ik mijn werk eens kon/mocht exposeren!”

Te zien in WestCord WTC Hotel

Dat is nu gelukt, want Ed van Dijk van ArtConnection benaderde hem voor een tentoonstelling in lunchrestaurant Barrevoets en eetcafé Spinoza, die tot juli te zien waren, en voor een nieuwe tentoonstelling in WestCord WTC Hotel, die vanaf 6 juli te bezoeken is: “Twee jaar geleden sprak ik de wens uit om mijn werk tentoon te stellen en nu is het zover, dat vind ik wel heel bijzonder.”

Meer weten over het werk van Keimpe Roedema? Ga dan naar zijn website: www.gemmulus.nl/abstract