Ik heb opeens reisangst en daar schaam ik mij een beetje voor

Ik ga aankomend weekend naar Dublin met twee vriendinnen. Ik leerde hen kennen tijdens mijn studie journalistiek. In eerste instantie had ik een andere vriendengroep. Ik weet nog dat ik mij daar heel erg zorgen over maakte, of ik wel vrienden zou maken, maar dat loopt vaak wel los. Uiteindelijk bevriend je vaak met de mensen bij wie je toevallig in het eerste werkgroepje beland, naast wie je bent gaan zitten tijdens een hoorcollege of, in mijn geval, die je hebt ontmoet tijdens de introweek. 

Mijn pech was echter dat juist die vrienden na een paar maanden besloten te stoppen met de studie en ik dus weer op zoek moest naar een stel nieuwe kameraden. Gelukkig ijzelde het flink tijdens een praktijkweek, waardoor ik noodgedwongen op de bank van een paar klasgenoten sliep en één van hen nodigde mij uit om met haar vrienden te gaan lunchen na de laatste toets van de tentamenweek. Als een braaf schoothondje drentelde ik mee naar het centrum van Zwolle toen één van hen zei: Zullen we anders samen op vakantie? 

Ik kende deze drie mensen toen nog amper - al wist ik wel dat ik met hen kon lachen - en ging toch maar akkoord. We gingen samen naar Marseille en toen dat een succes bleek gingen we elke zomer met z’n drieën op pad (er haakte één iemand af, om redenen die mij nu niet meer bekend zijn). Onbevreesd stapten we, ons rijbewijs nog slechts enkele maanden in de pocket, in een Volkswagen Polo om door Europese landen te sjezen. Een heuse roadtrip, inclusief honderden kilometers, overnachtingen in een tent op de camping, spannende bergpaadjes en ontelbaar veel fotoshoots. Wisten we wat over auto’s en zouden we onszelf kunnen redden bij pech - nee. Namen we altijd hele wijze en verstandige beslissingen - ook nee. Hadden we het fantastisch - dat wel! 

Toen ik een partner kreeg, mijn ouders ziek waren en ik financieel minder ruim zat besloot ik niet langer mee te gaan. No hard feelings, zij gaan nu met z’n tweeën en één keer in het jaar gaan we met z’n allen een weekendje weg. Dit jaar dus naar Dublin. Ik moet eerlijk zijn, ik vind het best spannend. Het is al even geleden dat ik voor het laatst met het vliegtuig ben geweest, dat ik uitstapjes in het buitenland heb gepland en dat ik mij voor het laatst door zo’n grote stad heb gemanoeuvreerd. Vroeger stapte ik zonder enige twijfel in de auto om onbekende wegen te verkennen, nu zie ik vooral beren op die weg. Wat is er gebeurd met die persoon die onbevangen dit soort avonturen durfde aan te gaan? 

Bij deze geef ik het dus toe: Ik ben een 28-jarige met reisangst. Ik weet, het is niet het allergrootste taboe, maar soms is het best goed om eerlijk te zijn over dit soort dingen. Want er zijn vast mensen die dit herkennen en zich er ook een beetje voor schamen. Het grappige is, dat als jullie dit lezen ik alweer veilig in Nederland ben. Waarschijnlijk heb ik het superleuk gehad en waren de twijfels nergens voor nodig. Dat is toch een relativerende gedachte.