Column Melissa: Waarom luisteren we niet meer naar elkaar?

Sinds een paar maanden doe ik wekelijks vrijwilligerswerk bij een woonzorginstelling. Ik vind het heerlijk om te luisteren naar de verhalen van mensen die al een heel leven achter zich hebben. Ze vertellen verhalen over dingen die ik alleen ken uit de geschiedenisboeken. Over hun vader die nog ketellapper was, over karhonden die gebruikt werden op het land en over de bevrijding van ons land in 1945. Het is fascinerend. Om eerlijk te zijn stond ik te weinig stil bij het feit dat ouderen ook wat te vertellen hebben. Sterker nog, van hen kun je juist zo veel leren, maar er wordt te weinig geluisterd, ook door mij. 

Ook als journalist mag ik veel luisteren naar verhalen van mensen die ik anders nooit had gesproken. Ik hoor hoe trots ze zijn op hun bedrijf en hoe blij ze zijn dat ze hun plekje hebben gevonden bij een prachtig sociaal initiatief in de wijk. Het is mooi dat deze krant ruimte geeft aan dat soort verhalen. De verhalen die niet ‘need to know’ zijn, geen hard nieuws dat de hele regio gelezen moet hebben, maar ‘nice to know’, omdat het ook gewoon wel eens fijn is om te lezen (en te horen) van mensen die iets prachtigs meemaken. Een goed voorbeeld is de Corsokrant die we deze zomer hebben gemaakt in samenwerking met Corso Frederiksoord. Hoe mooi is het dat deze unieke traditie zo levend blijft. Ik mocht langs bij de Vrolijke Dahlia’s, een groep enthousiaste kids die gewoon hun eigen grote corso-wagen maken (met hulp van hun ouders). Hoe mooi is dat?

Vergis je echter niet, want ik leef heus in dezelfde wereld als u. Het gaat niet altijd goed in deze wereld. Er zijn ook heel veel verdrietige verhalen, mensen die onrechtvaardig behandeld worden en dingen die niet goed gaan in het land. Ik sprak bijvoorbeeld met fysiotherapeuten waarvan ik leerde hoe het zit met de tarieven die ze krijgen van de zorgverzekeraars. Die tarieven staan dus al jaren stil en zijn absoluut niet meegegroeit met de inflatie. Het resultaat is dat de kosten die een fysiotherapeut maakt niet in verhouding staat met wat ze krijgen van de zorgverzekeraars, waardoor werkgevers geen passende arbeidsvoorwaarden meer kunnen bieden. Goede fysio’s met plezier in hun vak voelen zich genoodzaakt om te stoppen, omdat het loon gewoon niet redelijk is. Hoe zonde is dat? 

De ouderen in de woonzorginstelling, de vrolijke kinderen uit Frederiksoord en de Friese fysiotherapeuten hebben mij deze zomer allemaal wat geleerd. Dat kon alleen omdat ik besloot te luisteren. Luisteren is zo waardevol. Steeds vaker vraag ik mij af waarom wij als mensen steeds vaker zo schreeuwen. Vooral op sociale media is er bijna geen ruimte meer om te luisteren. Luister nou eens naar elkaar! Wees eens stil en luister. Wie weet leer je nog wat!

Melissa Wijnja is journalist bij RondOm Vandaag. In haar columns schrijft ze over dingen die haar opvallen of raken. Ze zet u graag even aan het denken.