Column Desirée van Dijk-Attema: Lezen en schrijven

Ik schrijf inmiddels al heel wat jaren. De meeste lezers ken ik niet en dan weet je ook niet wie je lezer is. Daarom is het zo leuk dat ik regelmatig reacties krijg van mensen die ik tegen kom. Je merkt dan ook dat deze krant een veelgelezen blad is en dat lezers een hele diverse achtergrond hebben.

Een krant lezen is steeds minder vanzelfsprekend en al helemaal op papier. Kranten zijn tegenwoordig ook meestal ochtendbladen, want als avondblad loop je tegenwoordig snel achter op de actualiteit die ons de hele dag via de digitale weg bereikt. Natuurlijk mis je dan opinie en achtergronden en daarvoor pak ik dan weer de krant. Nieuws is voor mij veel meer dan koppen snellen en de hoofdlijnen lezen.

Maar ik merk dat veel jongere generaties daar echt anders over denken. Nieuws moet snel verwerkt kunnen worden, leuk zijn en lezen gaat te langzaam. Net zoals met de hand iets schrijven. Deze week stond in de krant dat jongeren een steeds slechter handschrift hebben en dat ze niet houden van schrijven met een pen. Ik ben niet van het type dat vroeger alles beter was en vroeg me af of het nou zo erg was dat jongeren niet houden van schrijven. Ik merk aan mezelf ook dat typen veel sneller gaat. Bovendien ben ik behept met een bijzonder onleesbaar handschrift. Dat merkte ik net toen ik mijn aantekeningen van een vergadering probeerde te ontcijferen.

Ik las ook dat je beter kunt onthouden wat je zelf hebt opgeschreven. En dat herken ik zeker. Als ik vroeger op school een handgeschreven uittreksel maakte van de leerstof voor een repetitie, merkte ik dat ik dat uittreksel vaak alleen nog maar even hoefde door te lezen om de stof te kennen. Juist dat langzame met de inhoud bezig zijn hielp mij om me te concentreren en mijn geheugen flink aan het werk te zetten.

Maar ja, ook deze tekst verwerk ik via de computer. De deadline komt in zicht en ik ga het de redactie van RondOm niet aandoen om mijn handschrift tot voor u begrijpelijke tekst om te vormen.