Column Désirée: 2022

In de media gaat het veel over mensen die een huis zoeken en dat maar niet kunnen vinden. Over senioren die plaats moeten maken voor jongeren en gezinnen en over de overspannen woningmarkt.
Maar ook over de ongelijkheid in de samenleving. Jonge mensen die de zogenaamde jubelton van hun ouders geschonken krijgen en dat geld niet gebruiken om bijvoorbeeld de aan te kopen woning te renoveren, maar om de mogelijkheid te hebben om meer te bieden dan de waarde. Begrijpelijk als je heel graag een huis wilt kopen en er anders niet tussen komt, maar heel lastig als je ouders niet de mogelijkheid hebben om een grote schenking te doen.
De afgelopen jaren valt de uitdrukking “het nieuwe normaal” nog wel eens. Het gaat dan vooral over de veranderende samenleving door de coronapandemie, maar ook op de vastgoedmarkt lijkt die uitdrukking van toepassing.
In mijn dagelijks werk heb ik te maken met ouderen die zelf ook ooit in de situatie zaten dat ze moesten wachten op eigen woonruimte. In het midden van de vorige eeuw was er sprake van flinke woningnood. Er werden tussen 1945 en 1948 eigenlijk geen woningen gebouwd met als gevolg dat jonge stellen moesten inwonen bij hun ouders of andere familie. Ik begreep onlangs dat alleenstaanden met een huis zelfs vrijgezellenbelasting moesten betalen of de verplichting kregen om kamers te verhuren aan vreemden.
Overigens was die woningnood ook een reden waarom appartementencomplexen als Heerenhage en Aldlânstate werden gebouwd. Senioren stroomden door om plaats te maken voor jonge gezinnen.
Aan het begin van de 21e eeuw werden woningen duurder, maar door de kredietcrisis van 2009-2013 daalden de prijzen circa 25%. De gemiddelde huizenprijs lag in 2013 nog op 211.000 euro en in 2021 gestegen naar een gemiddelde prijs van 365.000 euro. Senioren hebben vaak helemaal niet de behoefte om plaats te maken voor jongeren. Ze hebben altijd hard gewerkt, hebben nu lage woonlasten en genieten van hun eigen plekje. Ik wens iedereen een fijne woning toe!

Désirée Van Dijk- Attema