Column Melissa: Hoe een stomme vragenlijst mij deed twijfelen aan mijzelf

Eind januari raakte ik geblesseerd tijdens een korfbalwedstrijd. Tien minuten voor het einde van de eerste helft stapte ik binnen de lijnen. Vijf minuten later probeerde ik een bal te onderscheppen. Ik zette mijn linkervoet neer, mijn knie draaide naar binnen, hoorde een akelig geluid en viel op de grond. Ik wist gelijk dat het einde wedstrijd was voor mij en wellicht ook al einde seizoen. Na het weekend ging ik naar de huisarts. Hij verwees mij door naar een orthopeed en drukte mij op het hart dat ik er rekening mee moest houden dat ik een ‘hele ernstige blessure’ had. Nog geen week later kreeg ik al de oproep van het ziekenhuis. Ik kon de volgende week al terecht en moest voor mijn bezoek een vragenlijst invullen. 

Ik vind vragenlijsten op zich niet heel vervelend, maar deze geautomatiseerde vragenlijst die iedereen die de orthopeed bezoekt moet invullen maakte mij van slag. Dat kwam eigenlijk door één specifieke vraag. Naast vragen over hoe de blessure was ontstaan en de pijn die ik voelde vroeg men namelijk naar mijn lengte en gewicht. Op zich een hele logische vraag voor mensen met knieklachten en in mijn optiek zeker dus een vraag die thuishoort op een vragenlijst bij de orthopeed. Het was echter wat daarna kwam wat mij stoorde. De computer spuugde namelijk direct daarna mijn BMI uit op mijn beeldscherm. 

Mensen die mijn column vaker lezen weten dat ik worstel met mijn gewicht. Het was voor het negatieve stemmetje in mijn hoofd dan ook niet heel moeilijk om vrij snel na mijn blessure de link te leggen met mijn gewicht. Toch wist ik dit ook weg te beredeneren. Ik was namelijk geblesseerd geraakt tijdens het sporten en deze blessure komt vaak voor bij sporters, zelfs in topsport. Vivianne Miedema, Ronaldo en Naomi van As zijn slechts drie van de honderden topsporters die knieblessures hebben gehad. Dit kwam niet door mijn gewicht.

Het enige was nodig was om mij te doen wankelen was een lullig schermpje in een vragenlijst van het ziekenhuis. De rode letters waarin mijn BMI benoemd werd, inclusief het labeltje overtuigden mij opnieuw: zie je wel, dit heb je aan jezelf te danken. Tegelijkertijd was ik bang dat dit label ervoor zou zorgen dat mijn klachten minder serieus genomen zouden worden. Mensen, en vooral vrouwen, met overgewicht krijgen immers vaker te maken met een misdiagnose of te late diagnose. Gelukkig waren mijn zorgen voor niets. Mijn orthopeed nam mijn kwetsuur zeer serieus en ik weet nu dat deze blessure iedereen kan overkomen. Binnenkort ga ik beginnen met revalideren. Waarschijnlijk ben ik dit jaar dus meer te vinden in de sportschool dan ooit. Wat zal ik fit en sterk worden.

Melissa Wijnja is journalist bij RondOm Vandaag. In haar columns schrijft ze over dingen die haar opvallen of raken. Ze zet u graag even aan het denken.