De liefde voor muziek

De ene keer is het de tekst, een andere keer de melodie en weer een andere keer de artiest. Maar soms is het ook alles bij elkaar wat maakt dat muziek me niet loslaat. Muziek kan mijn stemming enorm beïnvloeden zowel in positieve als in negatieve zin. Een auto die in onze woonwijk staat met de ramen open, keiharde beats en niet weten wanneer het gaat ophouden. Of zoals onlangs, kinderen die maar op de claxon van een scooter blijven drukken en daar heel veel plezier om hebben. De ene keer doet het me niets, maar soms voel ik het overal in mijn lijf prikken.

Afgelopen vrijdag zat ik in de auto te wachten op mijn man. Pakjes opgehaald, een overleg van die ochtend omzetten in acties, mails beantwoord, boodschappen gedaan, getankt en tijdens het wachten even nadenken over iets wat onoplosbaar lijkt. En ineens was het daar op de radio. Tekst die grijpt, omdat het precies is wat je op dat moment wilt horen. Een stem die zo mooi is dat je wilt blijven luisteren en verder even helemaal niets. Behalve dan de afkondiging van de presentator, want het vroeg om meer en vaker en nog eens. En zelfs om tastbaar te hebben voor thuis en dus een wandelingetje naar Wobbe van Seijen op de Voorstreek.

Ik heb liedjes die me blij maken of energie geven, vooral als ik ze zo maar onverwacht ergens hoor. Morning Has Broken van Cat Stevens, Happy van Pharell Williams, Slow Train van Joe Bonamassa, Rikky Don’t Lose That Number van Steely Dan of Mas

Que Nada van de Black Eyed Peas. Maar ook (bij voorkeur in mijn eentje) meezingen met Terug Naar De Kust van Maggie MacNeal, Het Regent Zonnestralen van Acda en De Munnik of Blow the wind southerly van Kathleen Ferrier.

Het muzikale cadeautje van afgelopen vrijdag was Let It Be van The Beatles door Milos Karadaglic en Gregory Porter. Als alle mensen op de wereld het met elkaar eens zijn, dan komt er een antwoord, laat het los. Fluister woorden van wijsheid en laat het los. Voor altijd, een levensles en zo genieten!