Column Melissa: Ik ben steeds vaker bang dat ik mijn rechten kwijt raak

Het is laat en mijn vriendin en ik lopen samen met onze viervoeter Milo over het dijkje vlakbij ons huis. De sterren zijn duidelijk te zien, het is waarschijnlijk één van de laatste koude winternachten, maar je weet het maar nooit. Heel even denk ik terug aan die keer dat ik tientallen lichtgevende stipjes in een rechte lijn door de hemel zag bewegen. Het waren de satellieten van Starlink, één van de bedrijven van Elon Musk. Toen stond ik verbijsterend te kijken, nu zou ik waarschijnlijk mijn hoofd wegdraaien. Het gaat om het principe. 

Naast mij loopt mijn vriendin. Ze is stil en ik weet dat ze iets aan het overpeinzen is. “Wat is er?,” vraag ik. Ik denk vaak iets te snel dat ik iets verkeerds heb gedaan als iemand even wat meer in zichzelf getrokken is, dus voorzichtig neem ik polshoogte. Ze doorbreekt de stilte vrij snel: “Wat nou als er oorlog komt?.” 

Het is een vraag die ook mij de afgelopen weken steeds vaker bezig houdt, maar waar ik mij al jaren zorgen om maak. Wat nou als er oorlog komt? Een deel van mij probeert die zorgen te relativeren. De afgelopen tientallen jaren is er geen oorlog geweest waarbij Nederland direct betrokken was, of althans, waarbij er in Nederland slachtoffers zijn gevallen van oorlogsgeweld. We zijn een beschaafde samenleving en de wereldleiders zijn verstandig en wijs genoeg om een oorlog te voorkomen. Diplomatie, daarmee zijn we sinds de Tweede Wereldoorlog ver gekomen. Een échte oorlog in Nederland, dat kan niet... Toch? 

Ik twijfel er eerlijk gezegd steeds vaker aan of de huidige wereldleiders het behoud van vrede nog steeds op nummer één hebben staan. Wat echter nog enger is, is dat ik mij meer en meer besef dat ook ik slachtoffer kan worden van die oorlog. Niet alleen door pure toevalligheden - een kernbom, bedoeld voor Den Haag, per ongeluk op ons hoofd hier in Drachten - maar doelmatig beleid dat er op gericht is om mensen zoals ik het zwijgen op te leggen. Mensen zoals ik die schrijven over datgene wat er soms mis gaat in de samenleving en die open en eerlijk zijn over hun identiteit.

Er is een gedicht van Martin Niemöller, dat begint met ‘Toen de nazi’s de communisten arresteerden, heb ik gezwegen; ik was immers geen communist’. Hij redeneert op die manier verder, totdat de Nazi’s hem arresteerden. ‘Toen ze mij kwamen halen was er niemand meer, die nog protesteren kon’. Ik denk steeds vaker aan dat gedicht en vraag mij af of ik zelf het einde van het gedicht zou halen. Wetgeving die de rechten van transgender personen beperkt is volop in de maak. Ik heb een naar gevoel dat ik weet wat daarna komt. Het stopt namelijk niet bij transpersonen, daar geloof ik niets van.

En dus hebben we het, mijn vriendin en ik tijdens één van de laatste koude winternachten, over de rechten die we nu hebben - trouwen, een gezin starten, samenwonen, in het openbaar onszelf zijn - en hoe bang we soms zijn dat we die in de toekomst kwijtraken