Er zijn geen NPC’s, we hebben allemaal ons eigen verhaal

Het is zondagochtend. De zon schijnt nog maar kort op de straten van Groningen. Het is fris, maar ik voel dat het weer een warme dag gaat worden. Mijn wangen gloeien, mijn haar is vettig en de huid rond mijn ogen voelt droog en teer. Ik zit op een bankje bij de hoofdingang van het UMCG. Langs mij fietsen studenten, nog dronken, naar hun kamer om hun roes uit te slapen. 

Niemand weet wat ik heb doorstaan vannacht. Niemand ziet dat hier een persoon zit die, samen met haar vriendin en haar zusje, in een klein kamertje met twee rode banken de nacht heeft doorgebracht omdat de artsen van de IC dachten dat haar vader de nacht niet zou overleven. 

Een week later loop ik vanuit het UMCG naar huis. Het is maar een klein stukje lopen, nog geen vijf minuten. De wind jaagt fel door de bomen, alsof het al bijna herfst is terwijl de zomer nog moet starten. Het is druk op straat, zoals het bijna altijd druk is op deze weg.
Niemand weet dat ik net mijn vader heb zien sterven.

Een week later sta ik in de snackbar. Ik bestel patat voor zes personen. De drukte valt mee, het is een doordeweekse dag. Toch zijn er nog wel wat mensen, zij wachten ook op een lekkere snack. 

Niemand weet dat ik net mijn vader heb begraven. 

Bijna altijd ben je het centrum van je eigen universum en omstanders worden vaak gezien als - zo noemt de jeugd het tegenwoordig - NPC’s: Non Playable Characters. Het is een term die overgenomen is uit de gamingwereld, waar je als speler karakters tegenkomt die geprogrammeerd zijn om wat tegen jouw hoofdpersonages te zeggen maar die zelf geen eigen verhaallijn hebben. 

Het is zo’n gekke gewaarwording als je je opeens realiseert dat ook jij maar gewoon een leven bent op de planeet met miljarden andere levens. Dat je over straat kan lopen terwijl je net iets vreselijks hebt meegemaakt en dat niemand dat dan aan je kan zien. Dat je leven op zijn kop staat en voor altijd anders is, maar dat een ander dat nooit zou vermoeden.

Tegelijkertijd kan het zo zijn dat ik net, tijdens het wandelingetje met de hond, iemand ben tegengekomen die in hetzelfde schuitje zit. Die ook iets vreselijks heeft meegemaakt en ook gewoon zijn of haar hond moest uitlaten. Iemand die net iets te langzaam voor je rijdt, heeft misschien net een relatie afgebroken. Iemand die luidruchtig zit te bellen in de trein, heeft misschien net een moeilijk gesprek gehad met een cliënt. Iemand die voordringt bij de openbare wc heeft misschien net een miskraam doorgemaakt. 

We kunnen van een afstandje niet zien wat iemand doormaakt en dus moeten we voorzichtig zijn met elkaar te veroordelen. Een beetje begrip, even tot tien tellen, en weer door.