Column Rijkele Dijkstra: Vakbondstaal

Op het ogenblik wordt er gestaakt in Nederland. De vakbonden organiseren op grote schaal stakingen waarmee de werkgevers onder druk worden gezet om te komen tot werkdrukvermindering, meer collega’s en een hoger loon.

De eerste twee zijn met elkaar verbonden. Als alle vacatures vervuld konden worden, dan geen extra werkdruk. Ik kan goed begrijpen waarom ze hiervoor actie zouden voeren als dit binnen een enkele branche het geval zou zijn. Helaas hebben alle branches in Nederland ontzettend veel last van een gebrek aan personeel en een daardoor toegenomen werkdruk. Waarom de bonden dan hierop actievoeren is mij een raadsel. De bonden kunnen zich beter gaan richten op een beleid waarbij er meer mensen beschikbaar komen die participeren op de arbeidsmarkt. Ook hun eigen leden aansporen om in voltijd te gaan werken in plaats van deeltijd zou fijn zijn. Voor nu, hoe vervelend ook, moeten we met z’n allen wat meer werk verzetten. Het is trouwens begrijpelijk dat mensen in deeltijd blijven werken. De overheid moet er voor zorgen dat werken loont en stoppen met nivelleren. 

Staken voor meer loon kan ik me vandaag de dag ook goed voorstellen. De bonden vergeten echter dat hierdoor geleverde diensten en producten ook duurder worden waarmee de loonstijging eigenlijk geen effect heeft. We weten allemaal dat minimaal 80% van de inflatie wordt veroorzaakt door de hoge energieprijzen. Maatregelen om tot een lagere energieprijs te komen of een betaalbare vorm van energie, waardoor de inflatie weer naar normale waarden daalt, is veel belangrijker. 

Staken is daarom eigenlijk wel een beetje asociaal gedrag. Vergeet niet dat de gehele werkende bevolking last heeft van de huidige problemen. Door te staken los je dit niet op en maak je de problemen elders alleen maar groter. Ik zou het fijn vinden als de bonden zouden meedenken over echte oplossingen.