Column Melissa: Het is verstikkend dat het slechter is gesteld met de homoacceptatie

Als jij deze column leest, dan is het al enige tijd geleden dat Universiteit Utrecht en het Trimbosinstituut hun onderzoek ‘HBSC 2026: Gezondheid en welzijn van jongeren in Nederland’ publiceerden. Het grootste nieuws uit het onderzoek heb je waarschijnlijk wel voorbij zien komen, namelijk dat homo-acceptatie onder jongeren steeds verder daalt. Slechts 36,5% van de scholieren heeft een positieve houding tegenover homoseksualiteit. Van de puberjongens accepteert slechts 22% homo’s, bij de meisjes daalde de acceptatie van 78% in 2021 naar 51% dit jaar. 

Ik kan mij goed voorstellen dat dit nieuws bij jou allang weer naar de achtergrond is verdwenen, verdrongen door al het goede en slechte nieuws van de afgelopen weken, maar ik denk er nog dagelijks aan. Dat komt omdat dit nieuws over mij gaat. 

Toen ik voor het eerst verliefd werd op een meisje, was ik zeventien. Ik zat in de vijfde klas van het atheneum. Het was 2013. Terwijl mijn ouders beneden op de bank naar Boer zoekt Vrouw keken, zat ik boven op mijn kamer de Amerikaanse serie Glee of filmpjes op YouTube te kijken. Ik sloot mijzelf op en was, zelfs als ik wel beneden was, niet echt bereikbaar. Dat hoort bij puber zijn, uiteraard, maar ik was ook doodsbang dat ze zagen dat er iets mis met mij was. 

Ik was namelijk toen best ongelukkig en dat kwam voornamelijk door die realisatie dat ik niet hetero ben. Er was een soort zelfhaat in mijn getrokken die ik niet van mijn ouders had geërfd, maar cadeau had gekregen van mijn klasgenoten. Het waren subtiele afwijzingen; gegiechel tijdens biologielessen, geroddel over jongens en meiden die té ‘vrouwelijk’ of té ‘mannelijk’ waren, voor de grap speculeren over de seksualiteit van een vriend, gewoon om hem te narren. Heel soms, maar daarom niet minder indrukwekkend, werd het persoonlijk. Tijdens een sportdag besloot één meisje dat mijn aanwezigheid haar niet aanstond. In de pauze, we zaten in de zon op het sportveld, vroeg ze mij of ik lesbisch ben. Ik zei nee, bang dat de rode blos op mijn wangen mij tóch zou verraden, en zij kwam tot de conclusie dat ik dan dus een jongen was. Na die sportdag ben ik nog een paar keer uitgescholden door haar en haar vrienden. 

Pas op mijn twintigste kwam ik uit de kast, toen ik de middelbare school ver achter mij had gelaten. Hoewel ik echt geen vreselijke herinneringen heb aan die tijd, heb ik wel het gevoel dat ik nooit echt mijzelf kon zijn en daarom ook nooit echt gelukkig was. In die tijd had 54,4% van de scholieren (41,1% van de jongens en 68% van de meisjes) een positieve houding tegenover homoseksualiteit. Ik vind het een verstikkend idee dat het zoveel slechter is gesteld met de homoacceptatie op middelbare scholen. Als ik denk aan hoe ongelukkig ik was, aan hoe moeilijk ik die tijd vond, aan de pijn die ik voel over die gemiste jaren waarin ik niet mijzelf mocht zijn, dan kan ik wel janken. Hoeveel jongeren doen we dit nu weer aan? Hoeveel jongeren laten we nu vollopen met zelfhaat, verstopt op zolderkamers en achter hun schermen? Hoeveel jongeren laten we nu in de steek?