Column Melissa: Waarom vinden we alles wat jongeren leuk vinden stom?

De hele muziekwereld is in shock nadat Roxy Dekker de Popprijs won op ESNS in Groningen. Men vindt het schandalig dat deze prestigieus prijs naar een zangeres gaat die haar populariteit met name te danken heeft aan fragmenten die online viraal gaan. Het aantal nummers van Roxy’s hand zijn op twee handen te tellen en heel veel podiumervaring heeft ze inderdaad ook nog niet, maar ze heeft wel duidelijk een stempel gedrukt op de Nederlandse pop. Haar nummers zijn ontzettend herkenbaar, makkelijk mee te zingen en sluiten inderdaad aan bij wat de nieuwe generatie verwacht van popliedjes, namelijk dat ze juist op sociale media makkelijk inzetbaar zijn.

De zure reactie op haar winst had ik wel verwacht. Als één ding voorspelbaar is, dan is het wel de reactie van de oudere generaties op de muziek die de jeugd wél kan waarderen. In de jaren ‘60 waren het de Beatles die konden rekenen op felle kritiek, in de jaren ‘70 was het David Bowie, in de ‘80s was het Madonna en in de jaren ‘90 was het Eminem. Stuk voor stuk artiesten die nu niet meer weg te denken zijn uit de hitlijsten, maar die destijds niet altijd op waarde geschat werden. 

Het is niet zo dat ik momenteel Roxy Dekker in één adem zou noemen met de bovengenoemde artiesten, maar we kunnen simpelweg niet ontkennen dat zij één van de bekendste Nederlandse muzikanten is van het moment. Het is niet eerlijk om haar muzikale prestaties te verzwijgen, alleen omdat ‘men’ vindt dat je de kwaliteit van een nummer niet enkel mag meten met aantal streams. Feit is, is dat de populariteit van een nummer nu beter dan ooit meetbaar is. Je kan wel proberen om de populariteit van Roxy Dekker te bagatelliseren, maar de cijfers spreken voor zich. Daar valt niet mee te sjoemelen. 

Het is de vloek van de jeugd, dat hun mening niet serieus genomen wordt. Wat de jeugd mooi vindt, dat kan altijd rekenen op een flinke bak onbegrip. Ik vraag mij af of wij, als oudere generatie, die hypocrisie ooit gaan herkennen. Dat we, als we ons gal zitten te spugen over fatbikes, TikTok of Roxy Dekker, onszelf een moment van boven aanschouwen en denken: gatver, ik begin op mijn ouders te lijken.

Stiekem kan ik er wel van genieten, van die betrouwbare gang van zaken. Het feit dat er altijd jongeren zullen zijn die nieuwe dingen ontdekken en dat er dan ook altijd ouderen zijn die dat vreselijk vinden. Erger vind ik dat ook ik slachtoffer word, of althans, dat ook ik merk dat het zure gedachtegoed langzaam mijn lichaam in druppelt. Fatbikes kon ik niet uitstaan tot iemand zei: “Ach, vroeger wilde iedereen een Zündapp, laat ze lekker genieten van hun nieuwe speeltje.” Toen realiseerde ik mij opeens dat ook ik niet kan ontsnappen aan de tand des tijds en dat ik wel mijn best kan doen om mee te komen met Gen Z, maar dat er alweer twee nieuwe generaties voor de deur staan met echt onbegrijpelijke trends. Het is de normale gang van zaken, maar stiekem hoop ik nog wel even hip te blijven. Misschien moet ik ook maar zo’n fatbike kopen, voor het te laat is...