Julie Sofie uit Mildam is te zien in het achtste seizoen van BNNVARA-programma Au Pairs

FRIESLAND - Drie maanden in je eentje naar Toronto, Canada, dat is toch wel even wat anders dan drie weken vakantie zonder je ouders. De twintigjarige Julie Sofie uit Mildam deed het gewoon. Een jaar geleden stapte ze in het vliegtuig voor de opnames van het achtste seizoen van het BNNVARA-programma Au Pairs, dat deze zomer werd uitgezonden. “Gewoon doen en zien hoe het uitpakt, dat past wel bij mij,” lacht ze. “En negen van de tien keer pakt het gewoon goed uit.”

Even weg zijn van alles, daar had Julie Sofie behoefte aan. Ze zat in een sleur: bevond zich altijd in dezelfde omgeving, deed altijd dezelfde dingen en was omringd door dezelfde mensen. Een vervelende, persoonlijke gebeurtenis uit het verleden maakte de drang om weg te gaan nog sterker. Het maakte haar niet uit dat ze nog bezig was met haar opleiding Manager/ondernemer horeca. “Ik heb het niet overlegd,” blikt ze terug. “Ik kende het programma en dacht: zal ik het gewoon doen? Toen ik werd uitgekozen heb ik mijn docent opgebeld en die zei: ‘Wat vet, moet je doen!’ En zeg nou zelf, wat zijn nou drie maanden als je er zo’n levenservaring voor terug krijgt?”

Door een roze bril

Dat de reis naar Toronto zou gaan, wist Julie Sofie al. Maar wie de andere au pairs waren en in welk gezin ze terechtkwam, wist ze pas toen ze al in Canada was. Het gastgezin bleek te bestaan uit een vader, moeder en vier kinderen van vier, zes, elf en dertien. Naast de camera’s van de productie, moest de nuchtere Friezin ook wennen aan de camera van de moeder des huizes, die influencer is. “Zij was eigenlijk altijd thuis, ik ben maar twee keer echt alleen met de kinderen geweest. Dat vond ik wel jammer, want daardoor voelt het alsof ik niet helemaal de ultieme au-pair ervaring heb gehad.”

In een ander land en een ander gezin zijn er natuurlijk ook andere gewoontes. Julie Sofie merkte dat onder andere in de keuken. “Er werd eigenlijk nooit gekookt. Ze aten kant-en-klare maaltijden en chips of ijs als ontbijt vonden de ouders prima,” vertelt ze. Ook keek ze wel even op van het vele iPad-gebruik en de manier van omgang binnen het gezin. “Mijn ouders zijn nog altijd dolverliefd op elkaar, die zijn hartstikke klef. In dit gastgezin voelde ik wat minder warmte en liefde, maar ze waren wel gewoon aardig hoor.”

Tegen het eind van haar tijd als au pair merkte Julie Sofie toch dat ze niet helemaal op haar plek zat. “Ik bekijk dingen graag door een roze bril. Ik zoek altijd de positieve dingen en vergeet dan de negatieve dingen, maar op een gegeven moment vroegen de andere au pairs aan mij: ‘Goh, wil jij hier wel blijven?’ Met nog twee weken te gaan besloot ik: het is tijd om de paling in te pakken en gewoon eerder bij het gastgezin weg te gaan. Ik zette nog wel een lach op, maar het was geforceerd en ik kreeg er niet echt energie meer van. Het was gewoon op. Dat ik zo lang door ben gegaan en daarna toch voor mezelf heb gekozen, daar ben ik nog steeds wel trots op.”

Alles-of-niets-mentaliteit

Doorgaan, dat kan Julie Sofie als de beste. Zelfs toen ze erg ziek werd vanwege een nierbekkenontsteking, bleef ze de vaat doen en opruimen. “Als au pair zie je alles wat er moet gebeuren. Ook als ik een dag vrij had, ging ik eigenlijk gewoon door, want die stapel was moest toch opgevouwen worden. Ik heb echt een alles-of-niets-mentaliteit. Uiteindelijk heeft de productie een taxi voor me geregeld en ben ik naar het ziekenhuis gegaan voor antibiotica. Dat is verder niet gefilmd hoor, dat is allemaal rustig verlopen, de productie was echt top.”

Ondanks een uitdaging hier en daar kijkt Julie Sofie ontzettend positief terug op haar avontuur. Ze gebruikt niet voor niks termen als ‘amazing’, ‘bizar’ en ‘vet’. “De dingen die ik heb mogen zien, de dingen die ik heb gedaan, echt bizar. We zijn met alle au pairs op de CN Tower geweest, hebben de Niagara Falls gezien en zijn lekker op stap geweest. Ik heb eigenlijk zoveel geluk gehad. Met het land, met de productie én met de andere meiden. Met hen heb ik nog steeds contact. Ik had me echt geen betere ervaring kunnen wensen. Als je tegen mij zegt: ‘Hier heb je een vliegtuig, ga maar terug’, dan stap ik er direct in.” 

Met de week leven

Inmiddels is Julie Sofie alweer een jaar terug in Nederland, heeft ze haar opleiding zonder vertraging afgerond en woont en werkt ze op Terschelling. “Het is eigenlijk best eng om te zeggen, maar alles gaat goed. Ik zit goed in mijn vel, heb een leuke baan en leuke mensen om me heen,” vertelt ze. Van tevoren was ze nog sceptisch toen de productie zei dat ze zou veranderen, maar nu kan ze niet anders dan hen gelijk geven. “Ik dacht: hoe kan je zo erg veranderen binnen drie maanden? Maar mijn leven ziet er nu heel anders uit. Door het programma heb ik echt wel geleerd om voor mezelf te kiezen.”

Wat Julie Sofie ook heeft geleerd, is dat ze het gelukkigst is als ze op nieuwe plekken komt en nieuwe mensen ontmoet. “Ik werk in een hotel en vind dat nu heel leuk, maar ik leef een beetje met de week. Ik zie wel wat er op mijn pad komt,” zegt ze. Of ze weer als au pair aan de slag gaat, hangt af van het gezin. “Je komt als au pair opeens in iemands leven en moet je daar wel aan aanpassen. Ik denk dat het heel fijn is als je zelf een gezin kunt kiezen waar je een goed gevoel bij hebt.” 

Hoewel er nog geen concrete plannen zijn, staat naar het buitenland gaan wel nog altijd hoog op de lijst. “Weg zijn van huis, alleen in het buitenland, daar leer je onbewust echt heel veel van. Ik denk dat het mooi is als je kan zeggen: dat heb ik gedaan. En dat kan ik.”