Suus fotografeert het grootste verdriet van ouders

HEERENVEEN - Het verliezen van een kindje tijdens de zwangerschap of na de geboorte is een van de meest ingrijpende gebeurtenissen die ouders kunnen meemaken. Waar er vroeger weinig ruimte was voor verdriet en herinnering, wordt er nu bewust meer stilgestaan bij het verlies. Fotografe Suzanne Niemarkt - de Vries van Fotografie Suus helpt ouders daarbij. Zij legt op een respectvolle en liefdevolle manier deze kwetsbare momenten vast, zodat er een blijvende en troostende herinnering ontstaat.

Toen Suzanne in 2019 begon met fotografie, legde ze vooral zwangere vrouwen, bevallingen en pasgeboren kindjes vast. Later kwamen daar ook bruiloften en uitvaarten bij. Die laatste zijn van een andere, verdrietige orde, maar dat houdt Suzanne niet tegen. Integendeel, ze ging zelfs op zoek naar nog een manier om de minder mooie momenten van het leven vast te leggen. Zo sloot ze zich aan bij stichting Make a Memory, die op verzoek van ouders en via bemiddeling van zorgprofessionals ernstig zieke, terminale en overleden kinderen fotografeert. 

In het moment zijn

Volgens Suzanne zijn de foto’s van een overleden kindje van onschatbare waarde: “Foto’s helpen om weer in het moment te zijn. Dat is enerzijds heel verdrietig, maar anderzijds ook heel belangrijk voor het rouwproces. Als je kindje overlijdt, moet je binnen een paar dagen een begrafenis regelen. Je leven staat op z’n kop en je wordt ontzettend geleefd. Als je achteraf tastbaar fotomateriaal hebt, kun je nog terugkijken op die periode. Dat hoeft niet als je dat niet wilt, maar je hebt in ieder geval die mogelijkheid.”

Omdat er in korte tijd zo veel op je af komt wanneer een kindje overlijdt, is het soms lastig om alles te onthouden. “Een foto is niet alleen een tastbare herinnering, maar ook een bevestiging dat het kindje er echt was. Voor broertjes, zusjes of anderen die later vragen stellen, kunnen foto’s helpen om het verhaal te vertellen. Ze maken het kindje zichtbaar, en het verhaal daardoor minder abstract,” zegt de fotografe. Het gezegde dat één beeld meer zegt dan duizend woorden, is volgens haar zeker van toepassing. 

Broertjes en zusjes betrekt Suzanne bewust bij de shoot. “Op dat moment denk je er misschien niet aan om als gezin op de foto te gaan, maar juist dat kan achteraf veel betekenen in de verwerking,” weet ze uit ervaring. 

Besefmoment

Hoewel het verdriet nooit went, heeft Suzanne inmiddels wel een manier gevonden om ermee om te gaan. Haar eigen emoties zet ze aan de kant, zodat ze over kan gaan in haar werkmodus en mooie plaatjes kan gaan schieten. Wanneer ze na afloop weer in haar auto stapt, belt ze vaak met een vriendin om haar hart te luchten. Om niet te lang in het verdriet te blijven hangen, bewerkt Suzanne de foto’s snel na de shoot. 

Thuis geeft ze haar eigen kinderen extra dikke knuffels. “Het is echt zo’n besefmoment dat ik drie gezonde kinderen heb,” zegt ze dankbaar. “Door dit werk word ik echt weer even met beide benen op de grond gezet. Het leven is niet altijd alleen maar leuk. Ik ben blij dat ik iets kan betekenen voor ouders die hun kindje hebben verloren.” 

Maak ze op tijd

De fotografe benadrukt dat de waarde van foto’s niet alleen geldt voor overleden kinderen, maar ook voor mensen die ongeneeslijk ziek zijn. “Ik hoor vaak van mensen dat ze nog geen foto’s hebben gemaakt. Er wordt bijvoorbeeld gezegd: ‘daar denken we later wel over na.’ Maar soms is er geen later meer. Het is niet gek dat je niet met foto’s bezig bent, maar juist daarom probeer ik mensen erop te wijzen dat het kan en hoe waardevol het is. Het maakt niet uit wie de foto’s maakt, het gaat erom dát ze worden gemaakt.”