Column Désirée Van Dijk-Attema: Gewoontedieren

Zijn mensen gewoontedieren? Ik heb zelf zeker een aantal vaste gewoontes. Het schrijven van deze bijdrage bijvoorbeeld, die eigenlijk altijd tot stand komt op de dag dat de deadline verstrijkt.

En ik zie ook vandaag hoe gewoontes inslijten. We weten dat er rondom deze verkiezingen van alles anders is. Voor het stemproces zijn drie dagen beschikbaar in plaats van 1 en ook kunnen 70-plussers schriftelijk hun stem uitbrengen. Maar wat ook anders is, is dat Aldlânstate geen stemlocatie is. Er waren meerdere redenen waarom dat niet verstandig was, maar het ontbreken van afzonderlijke looproutes voor inkomende en uitgaande stemmers was er 1 van.

Geen stembureau dus in de hal van Aldlânstate, maar wel stemmers! De gewoonte om in Aldlânstate te stemmen is kennelijk zo ingesleten dat kiezers niet op hun stempas kijken. Mensen zijn onaangenaam verrast, vragen of we wel heel zeker weten dat er in Aldlânstate niet gestemd kan worden en gaan na de bevestiging niet vrolijk de deur uit.

We stellen onze routines niet zo maar bij - en dat laten we ons al helemaal niet gemakkelijk door anderen opleggen. En ik geef toe, ik ben ook gewend om in Aldlânstate mijn democratische rechten uit te oefenen en moest nu op zoek naar stembureau 27 in de stad.
Maar zijn mensen gewoontedieren met een vraagteken of met een uitroepteken. Houden mensen zonder al te veel nadenken vast aan wat ze altijd doen?

De afgelopen dagen heb ik op televisie veel politieke debatten gevolgd. Ik zag politici die vasthouden aan standpunten die er al heel lang zijn en gelukkig zag ik ook politici die zich realiseren dat we onze maatschappij anders in moeten richten. Dat we keuzes moeten maken voor de generaties na ons. Dat we niet-duurzame gewoontes in moeten ruilen voor nieuw en duurzaam gedrag.

Mensen zijn soms gewoontedieren. En als het gaat om gewoontes als jezelf wassen of je tandenpoetsen, dan is daar niets mis mee. Maar wees alsjeblieft geen gewoontedier als het gaat om hoe we met elkaar leven in een veranderende wereld. We kunnen dat en dat hebben we het afgelopen jaar aan elkaar laten zien!